overal met Elske

Floris I en poëziefilm

2011-03-20T14:14:00.003+01:00

Het wordt lente! De zon schijnt, de vogel fluit, de aarde draait en Elske geniet.

Van dit, de nieuwe vogel Floris I:

Elskes publiek geniet hopelijk van dit, het duurde namelijk uren om het in elkaar te zetten. Geniale muziek, prachtige foto's en hopelijk goede poëzie. Laat je een reactie achter?

Kareltje weggevlogen

2011-01-02T14:19:00.004+01:00

Studieren studieren studieren - dat is zo'n beetje mijn leven geweest de afgelopen maanden, dat ik niet heb gepost. Veel literatuur, een hoop geschiedenis en nog zo'n beetje middeleeuwse Engelse literatuur erbij. Dat gaat allemaal goed, de hele maand januari zal bestaan uit tentamens leren + schrijven en essays schrijven.

En weet je nog, dat leuke vogeltje? 'fiet fieuw', kusjes geven, onverstaanbaar kletsen en mechanische piepjes? Kareltje ja, dat leuke valkparkietje.

Weggevlogen op 26 december, hij wilde blijkbaar toch liever de onveilige vrijheid, dan vrije gebondenheid. Nu is het - volgens mij neefje Stefan - niet meer 'Kareltje' maar 'Kwijteltje', en leeft hij misschien wel in de 'Duivelhemel', vermoedelijk beter bekend als de 'Duivenhemel', want duivels en duiven kun je nog wel eens door elkaar halen.

Een piepklein beetje hoop dat hij nog wordt gevonden in Kampen - waar hij is weggevlogen -, maar waarschijnlijk toch over een poosje een nieuw vogeltje, want het is zó leuk!

Visuele poëzie

2010-03-24T13:51:00.003+01:00

Een indruk van wat ik op de culturele avond van de VGSN heb laten zien, vorige week donderdag. Het is niet het uiteindelijke filmpje, (gemaakt met Margreet) die heb ik helaas nog niet op mijn computer staan...
Geniet ervan, binnenkort hopelijk meer visuele poëzie, want ik vind het heel leuk om mee bezig te zijn!

Van nieuwe huizen en zingende vogels

2009-12-07T21:17:00.007+01:00

Na vier jaar met veel plezier op Hoogeveldt te hebben gewoond, op gang thirsty-nine, woon ik nu alweer een aantal weken op Heidepark. Prachtig gelegen tegenover het Goffertpark, een ruim park dat gemaakt is in de crisistijden tussen de twee wereldoorlogen, als werkverschaffingsproject, gesubsidieerd door de overheid. Het park is uiteindelijk officieel geopend in 1939 door prins Bernhard. Het is een fijn stuk natuur dat ik als 'achtertuin' heb, heerlijk om in te sporten, picknicken of een wedstrijd van NEC in te bekijken. Ook concerten en circussen zijn in de Goffert te bezoeken.

Mijn nieuwe kamer is zo'n 2 keer zo groot als de vorige, ruimte voor nieuwe meubels dus. Toppunt van geluk: eigen keuken en douche, ruimte voor een twijfelaar én expedit-boekenkast én eetkamertafel + -stoelen.

Niet alleen die omgeving is nieuw voor mij, ik heb mijn 15 huisgenoten op Hoogeveldt ingeruild voor 1 lief piepend en met-de-muziek-meefluitend mannetje, Kareltje. Cute, isn't he?

Pictures pictures pictures

2009-08-20T12:42:00.014+02:00

Canada is te mooi voor woorden. Daarom (en omdat ik het druk heb met spullen uitpakken) even wat foto's van mijn vakantie in de Rocky Mountains.

Animals

Beautiful Britisch Columbia (and Alberta)

Zomervakantie

2009-07-15T22:53:00.012+02:00

De laatste paar weken hebben in het teken van de zomervakantie gestaan. De kids hier thuis van school, nog meer familie over de vloer, trips en alles wat bij vakantie hoort hier in Canada.

Bert en Tonia zijn een korte 3 weken hier geweest, ze zijn inmiddels weer in Tasmanië, Mirjam is hier, en 'n vriendin van haar is hier ook geweest. Anthon en Esther zijn naar Timor gegaan voor 3 weken, die zitten nu midden in hun vakantie/werk daar.

Kortom: behoorlijke drukte hier, met zoveel extra mensen en de kinderen ook full time thuis!

Een korte update hier in tekst, want ik wil de foto's voor zich laten spreken. Die zijn van een kanotrip met wat vrienden, een 3-daagse vakantie met Bert en Tonia op Vancouver Island en een bergtrip met Bert&Tonia, Anthon&Annette+kids-Judith. De berg die we (we is alleen Bert, Tonia en ik) zijn opgeweest is mount Whistler - voor degenen die al met hun hoofd in de Olympische Winterspelen sfeer zijn, dat is de berg waar het skiën gaat gebeuren. Eén grote promootactie daar voor toeristen, maar ik moet zeggen: het was prachtig! Beneden in het dorp was het meer dan 30 graden, eigenlijk niet uit te houden dus, helemaal bovenaan was het 15, héérlijk dus. Geen trui nodig gehad, maar wel in de sneeuw gestaan.

Veel kijkplezier met de foto's, die te vinden zijn op http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada7#

Over Canadees wonen, familiereünies en fossielen

2009-06-17T18:47:00.010+02:00

‘So are you looking for a basement apartment yet?’ ‘Wouldn’t it be cool if you’d live here too?’ Een aantal voorbeelden van vragen die me de laatste tijd om de oren vliegen. Studeren, blabla Nederlandse, blabla niet alleen emigreren, blabla m’n huis en vrienden. De antwoorden die ze dan krijgen. Of die erg overtuigend overkomen weet ik niet, want weet je: het ís hier echt goed leven en ik zie mezelf hier best zitten. Zelfs alleen. Nou ja, dan het liefst wel mét appartement en mét een rijbewijs en mét werk. Of een studie. Liefst een afgesloten studie, maar wat moet je in vredesnaam in Canada met een opleiding Nederlandse literatuur?
Ingeschreven voor komend jaar. Studieschuld, drieduizend keer zo groot als je zomaar stopt. Veel familie en vrienden die in Nederland wonen, een toekomst die zo onzeker is als de pest, en toch blijft het een aantrekkelijk idee. Ik zie mezelf wel ploegen om rond te komen in ‘n groene omgeving in BC.
Hoe het ook zij: ik droom nog eens lekker verder over een eigen appartement in een Canadese setting met wie-weet-wat voor geweldig werk (of iets minder geweldig, als het maar betaalt) en een vierkant bakje met vier wielen eronder.
Ondertussen geniet ik verder van de krap 2 maanden die ik nog te gaan heb hier. Vrijdag komen Bert en Tonia aan vanuit Tasmanië, een klein tijdje later komt Mirjam met een vriendin en tussendoor ben ik op fossielenjacht geweest en ga ik een kanotocht maken met vrienden.
Fossielen zijn trouwens minder stoffig dan je denkt. Hoewel mijn kleren en mijn lichaam witgelig waren en mijn haar onder het zand zat, was afgelopen zaterdag geniaal. Met z’n 6’en (waarvan ik maar 2 lui kende, oké en mezelf) reden we in een van richting Princeton, zo’n 2,5 uur rijden. Prachtige rit en dolle pret, een kaartspel dat niet klopte en een paar hell’s angels die niet zo blij waren dat wij linksaf sloegen (knipperlicht deed het toch echt wel), maar we kwamen aan onderaan een rots waar we op fossielenjacht gingen. De meesten van ons keken een beetje vreemd naar de rotsen voor ons. Gingen we daar echt fossielen vinden? Het antwoord bleek al snel ‘ja’ te zijn. Binnen een minuut had bijna iedereen wel een blaadje gevonden. En na een aantal minuten had ik het topstuk van de dag (voor mezelf althans, maar de rest vond het ook het mooiste stukje fossiel) gevonden. Een bug – wat het precies is weet ik niet, ze zijn vast uitgestorven ;) Het lijkt op een mug, maar het lijfje is iets dikker. Een heel gaaf – in beide zinnen van het woord – stukje steen, zie op een van de foto’s onderaan het bericht. Omdat we dan toch bezig waren speelden we de rest van de dag toeristje. Treintunnels bij Coquihalla - ja de Native namen zijn ontuitspreekbaar -, Bridal Falls, Mount Thom met prachtig uitzicht over Chilliwack.
Komende zaterdag gaan we (deels dezelfde groep als afgelopen zaterdag) kanoën en op een eilandje naar een waterval klimmen. Lijkt me heerlijk, lekker op het water – daar komen mijn marinegevoelens weer opzetten – en lol maken met z’n 10’en. Bert en Tonia zullen dan even zonder mij moeten doen, maar het zal hier sowieso al wel druk genoeg zijn!

Meer foto's op http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada6# ook van onder andere een dagje aan het strand met Annette, Joshua en Timothy.

O ja: tuinieren is gaaf! We eten al meer dan 3 weken sla en radijsjes uit eigen tuin en al 2 weken peultjes! Ook Swiss chard - soort andijvie - hebben we al gegeten, de maïs komt al tot halverwege mijn bovenlijf en de boontjes mogen er ook zijn. En de aardappels; man, die groeien als kool. Kortom: het gaat goed met de moestuin die Annette en ik eigenhandig hebben aangelegd en we hoeven bijna nooit meer naar de groenteboer. Ideaal!

Daytrips Vancouver, Lynn Canion, Chilliwack

2009-06-01T02:06:00.007+02:00

Hoe het hier gaat vraag je? En waarom ik niet zoveel schrijf? Tja, sorry. Veel te druk met niets doen. Niets is dan: babysitten, uitstapjes maken, hard werken in de moestuin, vréselijk veel wassen draaien per week (9 mensen maken echt véél meer vuil dan 1), natuurlijk dan ook wassen ophangen en opvouwen, iedere dag koken voor 9 personen, etc. etc. etc. Vooruit, Annette en ik doen al die dingen samen, maar toch; echt veel zit ik niet langer dan 5 minuten achter de computer. Ondanks de drukte die er toch is hier, gaat het me tamelijk goed hier. Heerlijk genieten van het zomerse weer (buiten werken heeft als voordeel dat ik al 'n goede bruine tint heb). Of ik al terug wil naar Nederland? Neu, dat hoeft zo snel nog niet. Al mis ik uiteraard wel wat dingen; even een kopje koffie drinken, biertje met mn huisgenoten, SooS, en zelfs het studeren mis ik wel een beetje.

Nu eerst nog lekker blijven genieten hier, werken in de tuin, over een paar weken zelfs een halve familiereünie hier, wanneer Bert en Tonia vanuit Tasmanië hier komen en Mirjam vanuit Amsterdam. 4 van de 6 siblings (dat woord mist het Nederlands echt!) bij elkaar, dat komt niet zo vaak voor. Zeker niet als ze op 3 verschillende continenten wonen, dat hebben we nog niet meegemaakt!

Nog even wat foto's om jullie vast lekker te maken, de rest staat op http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada5#

De bergen blijven prachtig, en ik ben er in Vancouver achter gekomen waar de Ark gebleven is, zie zelf maar

Rhodondendrons zijn écht zo mooi als ze klinken, niet voor niets is het de meest voorkomende bloem in de Nederlandse literatuur (althans, een van de meest voorkomenden)

Ze kennen het hier dus toch: bier... Of het goed smaakt is een geheel andere zaak.

Lente

2009-04-25T18:15:00.007+02:00

Centraal stond in de laatste paar weken de lente. Heerlijk weer, allerlei mooie hikes, lekker op 'n terrasje zitten, foto's maken van vrolijke kinderen in de speeltuin, foto's van bloesembomen, en in de tuin werken. Erg leuke bijkomstigheid was dat Emily lesgaf voor een maand op de school van Esther en Judith. Heel gaaf om haar weer te zien (voor de leken: Emily is een vriendin van me uit Ontario). Zie ook de foto's.
Al lijkt het dat ik geen tijd heb om te genieten - Annette is in Nederland i.v.m. begrafenis van onze oma, ik run hier voor 2 weken het 8-koppige huishouden - het valt allemaal toch mee: met dit mooie weer is het geen straf om de kinderen bezig te houden: je wandelt met ze naar de speeltuin hier om de hoek en ze vermaken zich zo 1,5 uur. Af en toe een neefje redden die te ver omhoog is geklommen en niet meer naar beneden durft of kan, maar verder heb ik veel van de zon genoten met een oog dicht en een oog 3 kinderen in de gaten houden. Het huishouden komt later wel weer, en het koken voor 8 personen valt eigenlijk best mee.
Voor nu stop ik even: Esther is jarig (sweet sixteen...) en Anthon is een uitgebreid ontbijt aan het klaarmaken. Mijn maag rommelt al tamelijk, want we (Annemarie, Heidi, Emily, nog een meisje-van-wie-ik-de-naam-een-beetje-kwijt-ben-maar-die-ik-nu-bij-de-update-weer-weet: Shelley en ik) stonden om 4:30 vanmorgen op op de meiden uit Ontario op het vliegtuig te zetten.
Hier is de link naar de nieuwe lading foto's:
http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada4#

Wijdsheid

2009-04-06T22:48:00.004+02:00

Na nog een keer te hebben geskied is ook hier de winter afgelopen. De lente komt: de bomen staan volop in de knoppen, bloembollen komen uit, nog een weekje en het ziet waarschijnlijk helemaal groen, wit en roze om ons heen. De wijdsheid die we nu om ons heen hebben - bij helder weer zien we de bergen liggen - is dan een beetje verdwenen, maar daarvoor in de plaats krijgen we vast genoeg terug.

Om te genieten van het weer doen we verschillende dingen: werken in de moestuin, naar het strand om schelpen en andere bijzonderheden, zoals stukjes krab en een kwal zonder tentakels (op de foto's te zien als een soort waterdruppel (met dank aan mijn moeder die dacht dat dat het was). Daarnaast uiteraard ook wandelingen, zoals op de eerste foto's van onderstaande link te zien is: een hike in Lynn Canion.

Voor nu is dit het even: het stuk was langer maar internet begaf het even. Uiteraard was ik niet zo verstandig geweest het stuk tussentijds op te slaan. Voor meer informatie dus maar mailen, bellen of msn'en!

Zie de foto's op http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada3#

Kamikaze Elske spreekt

2009-03-15T00:23:00.005+01:00

Ik blijf me vooralsnog príma vermaken in Canada: ik koop leren jassen (oke, eentje maar), kook vaak, word volleerd overhemden strijkster en leer bovendien skiën.

Agelopen donderdag ging ik met Esther (voor niet-ingewijden: dat is m'n oudste nicht'je') en Liz Vandergriendt, de moeder van n (mag ik het nu al zo noemen?) vriendin van me hier, naar Mount Hemlock, zo'n anderhalf uur rijden van Willoughby. Gewéldig mooi weer, een paar keer van de bunny hill afvliegen en daarna maar gewoon van de groen-en-blauwe piste afgedenderd. Kamikazaal als ik bleek te zijn stortte ik naar beneden, af en toe een mooi S-je makend, maar voornamelijk benedenwaarts gericht. Hoe dan ook: een aantal keer in de sneeuw gehapt, maar verder heelhuids beneden aangekomen. Dat hadden de reddingsmensen niet verwacht, er kwam al een snowmobile naar boven gescheurd toen ze mij zo naar beneden zagen vliegen. Flinke lachsalvo's samen met Liz, bewonderende blikken - nouja, het kan ook zijn dat ik dat droomde - en een flink aantal sproeten aan het eind van de dag.

http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada2# voor foto's onder andere van het skiën.

Hier een voorproefje

The Journey Begins

2009-03-01T04:31:00.008+01:00

[The journey begins[1] ]

Na een prachtige vlucht – helder boven Amsterdam, helder boven Londen, af en toe helder boven de oceaan en helder boven de Rocky’s en Vancouver – kwam ik om half 3 door de douane gelopen en stond Annette me op te wachten. Een korte stop bij de Tim Horton’s (heerlijke koffie en het kost geen drol), en daarna door naar Willoughby. Geweldig huis en heel leuk om iedereen weer te zien, al viel het nog mee hoe lang dat geleden was: een half jaar.
Ik trof het goed de eerste week: super mooi weer, we konden steeds zonder jas in de tuin zitten/bezig zijn, hoewel het nog maar half februari was! Direct ons project aan de moestuin begonnen. Op zondag sloeg het weer helaas om; regen, op woensdag zelfs sneeuw! En dat terwijl we een korte week daarvoor nog zonder jas buiten waren. High school had sneeuwvrij op donderdag, en vrijdag hadden allebei de scholen vrij i.v.m. een studiedag van de leraren, dus we zijn nu beland in een heerlijk lang weekend. Druk wel: naast de 9 mensen met wie we nu standaard zijn, zijn er een vriend van David en een vriendin van Judith, want hun ouders zijn een week op vakantie. Wel een gezellige drukte moet ik zeggen, en in de kast van een huis waar we in zitten kan het ook best met 11 mensen.
Naast het project ‘moestuin’ is er een ander project van start gegaan: ‘quilt voor Elske’. Annette en ik zijn er deze week samen mee bezig geweest, en het is al grotendeels af. Veel lapjes geknipt, aan elkaar genaaid, uitzoeken, strijken, stofjes bij een winkel zoeken en ja: het grootste deel zit aan elkaar en het lijkt ook al goed op een deken. De buitenkant moet er nog aan, dan een achterkant en gevoerde binnenkant. Tot slot het ‘quilting’ zelf nog: doorstikken in patroon of langs de naden zodat de voor-, midden- en achterkant niet alleen aan de buitenkant aan elkaar vast zitten. Ik vind hem zelf echt héél gaaf worden en ik zal er een foto van maken als ie af is.
Gisteren een middag wezen winkelen met Esther: het resulteerde in gezellige gesprekken, heerlijke koffie, 2 spijkerbroeken, een spijkerrokje en een t-shirt. Lang leve Canada en z’n niet-te-dure (lees: goedkope) winkels. Vanmiddag gaan we nog naar fort Langley: een fort hier in de buurt. Op dit moment is dat ‘vanmiddag zijn we naar fort Langley geweest’. Een fort uit de negentiende eeuw, waar Indianen, Amerikanen, Europeanen en Canadezen van alles ruilden: dierenhuiden, wapens, metalen, dekens en zalm. Natives uit de omgeving werken er, en zo was er vandaag een vrouw die in de smederij stond. Ze nodigde mij uit haar te komen helpen. Metaal in het vuur (dat deed zij), en hameren, buigen, vijlen maar. Het resulteerde in actiefoto’s (dankzij Annette) en een heuse kapstokhaak of iets dergelijks, zie onder.

Voor de rest van mijn foto's: http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada1?feat=directlink

[1] Mensen die ‘Road to Avonlea’ kennen zien een vergelijking of intertekstualiteit. Ik kan mijn studie natuurlijk niet helemaal vergeten.

Londen
Rocky Mountains

Elske de smid

Ed goes Canada part three

2009-01-29T18:16:00.002+01:00

Voor allen die het nog niet weten: ik ga een half jaartje stoppen met studeren, lekker bijkomen van alle beslommeringen hier en genieten van m'n familie (zus en zwager + kinderen) in Canada. Jaap Robben, stadsdichter van Nijmegen vindt dat je tegen een winterdepressie moet nemen: drie druppels daags en denken aan de zomer. Dit vertaal ik met: drie druppels daags en de zomer tegemoet gaan in een nieuwe omgeving.
Waar ik dan zo'n beetje zal zijn? In BC, in het dorp Willoughby (zoek eens via maps.google.com of via google earth!).
Verder: tja, ik ben nog zo'n 2,5 week in Nederland te vinden, daarna ben ik er vandoor tot begin augustus.
Natuurlijk ben ik via internet te volgen.
Natuurlijk maak ik foto's en publiceer ik die.
Natuurlijk houd ik jullie via mijn blog op de hoogte van alles wat ik beleef.
Tot misschien nog ziens, of anders schrijfs.
Groetjes!

Sneeuw

2009-01-08T13:15:00.013+01:00

Ik laat de foto's maar voor zich spreken...

Natuurfoto's

2008-10-28T18:01:00.008+01:00

Een paar foto's die ik m'n geregelde kijkers niet wil onthouden, van een herfstwandeling in een bos bij Nijmegen (Heumens bos)...

Weer onder de steen vandaan gekomen

2008-10-05T18:09:00.005+02:00

Tjongejonge, wat een tijd heb ik er weer overheen laten gaan... Schande hè? Juist. Maar nu ben ik er weer, en zal ik weer wat leuks vertellen. Proberen te in ieder geval...

Ken je dat, slecht weer (regen, storm, kou) en dan denk je terug aan een week geleden, toen het allemaal nog anders was. Vandaag is zo'n terugdenkdag. Vréselijk vies weer, van een leuk rokje maar overgegaan op een wijde, warme, gevoerde trainingsbroek, die nét wat te groot is zodat je moeite moet doen om niet te struikelen wanneer je loopt. Zo dus en dan zie je foto's van een zaterdagmiddagwandeling die nog maar een week geleden gemaakt zijn:

Nuja, jullie begrijpen het punt denk ik wel, dat ik wilde maken.

Op naar iets vrolijkers. Poëzie. Afgelopen donderdag hadden we workshopronde met de VGSN en ik leidde een avond 'Niks geen rijmelarij van likmevestje'. Paar leuke dingen die eruit zijn gekomen (die VAAS nog wel zullen halen dit jaar):

'Niemand drinkt acht bier omdat 'ie dorst heeft.'

'Nu ga ik een gedicht schrijven over boerenkool.'

'Eigenlijk moet ik bij alles wat ik zeg er zo'n R bij zetten met een rondje eromheen. Of een C.'

'Volgens mij hebben jullie nu al het opus magnum geschreven van jullie hele carrière.'

Noemt men dit plagiaat? Ik hoop het niet, anders maak ik de volgende keer wel voetnoten. Of ik doe net of ik zelf al die dingen heb gezegd, en vertel de mensen van wie de uitspraak was niet dat ik een nieuwe post heb geplaatst op mn blog.

Misschien het best gewoon ondertekenen met mijn door iedereen [hoop ik dan] gekende teken dat mijn bijnaam weergeeft.

Vakantie (1)

2008-07-21T14:13:00.009+02:00

Na een drukke periode van verslagen, essays, nota's en een heleboel tentamens, gecombineerd met een VGSN-weekend werd het tijd voor zomervakantie.

Om de vakantie in te luiden vierden we twee avonden feest in Nijmegen: de zomerfeesten begonnen vorige week zaterdag. Leuke bands, veel mensen, maar met name foute volksmuziek, waarop oude mensen uit hun dak gingen. Militairen uit landen over de hele wereld gesproken, zelfs de e-maildressen van twee Noorse militairen in m'n hand gedrukt gekregen. Kortom: gekke boel, maar erg leuk!

Nog veel leuker: Annette + Anthon en de kids zijn in Nederland deze zomer! Eerst al in een weekend iedereen gezien, en afgelopen week met Annette en m'n twee jongste neefjes in Kampen gezeten, lekker alle tijd voor elkaar, gezellig door Kampen wandelen, samen koken en 's avonds Britse kostuumdrama's kijken. Natuurlijk heb ik wat foto's gemaakt van de kinderen!

Gisteravond op de boot geweest bij Arjen en Olga Fokkema; in het begin nog met Jeroen, Nieko, Jeroen vO en Els; later zonder de jongens, nog weer later zonder Els. De Fokkema's zijn een beetje aan het rondvaren door Nederland, en lagen gisteren in de haven in Nijmegen, handig dat ik er zo even heen kon! Gezellig ook om ze weer te zien en te spreken! Jeroen, Nieko en Els had ik vorige week ook al gezien, met een feestje/gezellig avondje met Harold, die even in Nederland is.

Op de terugweg van de boot naar huis, vlakbij huis, zag ik een vreemd dier de weg oversteken. Een kat was het niet, een eekhoorn ook niet, maar toch iets dat daar tussenin zat. Ik dacht direct aan een marter, maar het leek me vreemd als die daar liep. Op internet gekeken of het toch zo kon zijn, en ja hoor, een foto die ik vond leek heel veel op het dier dat overstak en een tijd op de stoep naar mij bleef staan kijken:

Nu eerst maar anderhalve week nog een beetje rustig aan doen, toch ook wat leren (veel herkansingen eind augustus helaas!), wat werken en me voorbereiden op de vakantie naar Kreta met Jolinde!

SOG-momentje

2008-06-24T15:48:00.010+02:00

In het kader van studieontwijkend gedrag zal ik jullie eens vertellen waar ik allemaal mee bezig ben.

Naast het leren van tentamens voor literatuurwetenschap (namen als Hirsch, Gadamer, Derrida, Bourdieu klinken misschien exotisch, maar ik begin ze nu wel zat te raken!), syntaxis en literatuurgeschiedenis (namen als Potgieter, Busken Huet, Tollens, Kloos en Spandaw willen ook niet meer vriendelijk klinken) ben ik bezig met essays. Spandaw en Nijhoff zijn nog tot volgende week maandag respectievelijk dinsdag mijn grote vrienden. Daarna verwijs ik ze voor een tijdje naar de prullenbak.

Uiteraard is m'n studie niet het enige waar ik mee bezig ben. De héle dag gaat al mijn telefoon, want over een paar dagen begint het afsluitend juniweekend van de VGSN. Aangezien ik in de thesauricie zit (de commissie die de weekenden regelt), ben ik daar druk mee. Hebben we een busje om de legertenten op te halen? Hebben we koelboxen? Wie heeft er een koffiezetapparaat te leen? Zijn er kleden/zeilen om op te zitten? Hoe zit het met de boodschappen? En niemand kan zelf meer nadenken; mevrouw Dorgelo mag helpen nadenken. Best leuk om zo belangrijk te zijn, maar je wordt er wel gek van als je probeert te studeren. Gelukkig is het mooi weer en zien we het weekend wel zitten.

Vanmorgen ging ik even wat foto's maken, want ik moest er één hebben voor het schatboekje van volgend jaar (adressenboekje + foto van alle leden van de vgsn). Onderstaand het resultaat...

Fotogedicht

2008-05-29T17:41:00.005+02:00

De cursus literatuurwetenschap inspireerde me vorige periode al tot het schrijven van interessante essays - althans, ik geloof dat graag, en gezien mijn resultaat, een 9,0 lijkt me dat ook niet meer dan redelijk.

Diezelfde cursus, deze periode in het kader van poëzie en poëtica, inspireert me nu om weer meer gedichten te schrijven. Alleen maar analyseren is me niet genoeg. Aangezien ik er niets aan heb die poëzie voor mezelf te houden, zal ik regelmatig een gedicht hier publiceren.

Deze keer is dat een 'fotogedicht'. Dit wil zeggen dat ik een foto uit mijn eigen collectie heb gekozen, gemaakt in de Ooijpolder bij Nijmegen. Daarbij heb ik mijn gedachten en ideeën proberen te verwoorden. Natuurlijk lukt dat niet optimaal, maar ik hoop iets los te maken bij de lezers. Kijk, lees en laat je hoofd leeglopen om de pracht te zien van dat wat is vastgelegd in beeld en woord.

Hemelslichte sferen over de horizon,

de grijsheid van het bestaan
wordt overstemd door schimmende wateren.
Kale takken beschrijven hun tekenende bewegingen
in je koude lucht. Deze lucht.

Zonder te groeien beslaan ze je beeld,

hoe kon je denken dat het zou overgaan.
Verre grijze beelden verdwijnen
in de diepte van je water.

Doorbrekende zonnestralen doen niet
wat je van ze zou verwachten.
Niet de hele wereld verkleurt.

Het water blijft zo diep.

Hoe men gelukkig wordt in een wereld van lichtmissen en savantes

2008-05-13T23:34:00.002+02:00

Voor eenieder die dan wel Sara Burgerhart van Betje Wolff en Aagje Deken, dan wel de Camera Obscura van Hildebrand, dan wel beide boeken of andere laat 18e-/begin 19e-eeuwse literatuur heeft gelezen is het de vraag niet waarop de titel van dit stuk duidt. Voor alle andere blogspot-lezers zal ik uitleggen dat lichtmissen niets met de katholieke eredienst of Engelse meisjes of licht als tegenstelling van donker hebben uit te staan. Het zijn daarentegen – wonder! – mannen die hun eigen kans op meestal bijzónder fijne omgang met vrouwen van meer belang achten dan het gemoed van betreffende vrouwspersoon (lees soms ook: vrouwspersonen). Lichamelijke omgang lijkt hier veelal de boventoon te voeren.
Wat betreft de savantes, dit zijn te wijze vrouwen die zich noch met als nuttig bestempelde kennis, noch met nuttige bezigheden als het huishouden of het zoeken van een geschikte huwelijkspartner inhouden. Met andere woorden: ze houden zich bezig met natuurkundige ideeën en sterrenkunde, vakgebieden waar in de 18e eeuw alleen geleerde mannen zich mee dienden in te laten. In deze tijd was de savante dan ook een bespottelijke vrouw; het aantal vrouwelijke studenten in Nederland is tegenwoordig echter zo hoog, dat dit bestaan van de savante als negatief object aan populariteit heeft verloren. Kleine toevoeging hierbij: wat is eigenlijk nuttige kennis en wat niet? Opvallend is dat vrouwen geneigd zijn de praktische kant van het studeren in acht te nemen, meer dan de gemiddelde mannelijke student dat doet. Om kort te gaan: savantes herkent de 21e-eeuwse Nederlander niet meer. Ook ons oordeel over de lichtmis is opgeschoven. We zien ze allemaal om ons heen, iedere dag, is het niet een man, dan zien we wel de vrouwelijke variant. Waarom een potentiële huwelijkskandidaat zoeken die de pegels binnenhaalt? Waarom geduldig afwachten wanneer de wereld voor je open ligt achter de deur? Lichtmissen en savantes zijn zo de buitenbeentjes van eeuwen geleden die vandaag de dag goede zaken doen.
Misschien ben ik dan wel 2,5 eeuw te vroeg geboren. Helaas zegt reïncarnatie mij niet zo veel.

Bewogen week

2008-03-29T09:33:00.003+01:00

Zelden vindt men een week met zo uiteenlopende gebeurtenissen, als de afgelopen week voor een studente Nederlands uit Nijmegen was.
Het begon allemaal zo rustig; tweede paasdag, lekker wandelen nabij kasteel Drakensteyn, maar wat gebeurt er? Juist, we kregen een flinke sneeuwbui op ons dak, terwijl nauwelijks tien minuten daarvoor de zon nog flink haar best deed.
Dit bleek echter aan het eind van de week allemaal niet zo veelbetekenend meer te zijn. Een gewone studieweek diende zich aan. Dinsdagochtend, de vraag of ik wel of niet naar een drie kwartier durend hoorcollege zou gaan. Wat begon met een ‘nee, ik heb niet zo’n zin’, eindigde met een dramatische middag. Niet zozeer dramatisch voor mij en mijn huisgenoten, maar des te dramatischer voor de mensen op gang 25. Rond tien uur zag ik een politiebusje op het pleintje voor Hoogeveldt staan. Een uur later stond het busje er nóg. Ik schakelde de expertise van Evelien in. Samen op msn probeerden we te achterhalen wat er zou zijn. Het moest wel erg zijn; wat doet een politiebus anders zo lang op Hoogeveldt. Bovendien liep de huisbaas af en aan, zag ik een man met een zaklamp (recherche?) en kwam er na een tijdje een jongen met de handen in het haar naar buiten. Met trillende bewegingen stak hij een sigaret op. Mijn nieuwsgierigheid won het van m’n sportkleren, ik bleef even voor het raam staan kijken. Dat had ik wellicht beter niet kunnen doen. Een lijkwagen kwam voorgereden. De mannen gingen met een brancard en lijkzak naar binnen. Evelien weer ingeschakeld, ze kwam bij mij op de kamer verder kijken en praten. Wat zal er gebeurd zijn? Heeft iemand er al lang dood op zijn/haar kamer gelegen, of was hier sprake van een kortgeleden gebeurde zelfmoord? Misschien toch een natuurlijke dood? Dat laatste leek me onwaarschijnlijk; natuurlijk kan ook een student een natuurlijke dood sterven, maar iets in me zei dat het veel erger was.
Hardlopen dan toch maar even. Dat ging voor geen meter. Telkens nadenken over wat er gebeurd zou zijn met wie. Kent iemand van onze gang de persoon? Komen we te weten wat er is gebeurd? Even wat mensen op de hoogte brengen straks, via sms en thuis door gewoon te praten. Eindelijk kwam ik thuis; de zes kilometer duurde langer dan normaal. Praten, praten, praten thuis. Bellen, praten, weer bellen. Uiteindelijk bleek een Hongaars meisje het leven niet meer te hebben zien zitten. Het zette ons aan het denken. Over het leven in het algemeen, maar ook over praktische zaken. Zou het niet fijner zijn je reservesleutel aan een huisgenoot te geven? Die zien je tenminste vaak en zullen snel doorhebben als er iets aan de hand is.
Gelukkig werd de dag met een iets positiever gevoel afgesloten. Wouter vroeg wie er meeging naar een bigband in het cultuurcafé op de campus, en dat leek me wel een goed plan. De zinnen verzetten en gezellig een wijntje.

Bij die dinsdag vergeleken was de woensdag een oase van rust. Hoe cliché het ook klinkt, het mag wel eens gezegd worden. De donderdag daarentegen werd weer wat hectischer. Frans-Willem Korsten, de schrijver van ‘Lessen in literatuur’, een boek dat we voor literatuurwetenschap gebruiken, kwam een gastcollege geven. Van tevoren dacht ik te maken te zullen krijgen met een saaie, grijze man, zoals ik ook zijn boek enigszins saai en grijs vind. Niets bleek minder waar. Een flamboyante dandy (in de positieve zin van het woord!), dat is hoe ik hem zou omschrijven. Zelf zien? De man in het echt is sprekender dan zijn foto, maar alla, het geeft een idee.

Interessante man, met een interessante smaak voor goede poëzie. Een tijdje geleden maakte ik kennis met het werk van Tonnus Oosterhoff, die bewegende gedichten schrijft, soms op muziek. Een groot voorbeeld voor een kleine student als ik. En wat doet Korsten? De site van Oosterhoff gebruiken voor het gastcollege. (Zie: http://www.tonnusoosterhoff.nl/) Het kon al niet meer stuk. Het tweede deel van het college was gereserveerd voor vragen van studenten. Nu moet je niet denken dat we die vragen ter plekke mochten of konden verzinnen; nee, een weekje tevoren had iedereen twee vragen gestuurd naar onze docent Jos Joosten (mijn persoonlijke held). Wat doet mijn held? Juist, bij de tweede categorie vragen, de vragen over de keuzes uit het boek, begon de grote grap. Joosten: ‘Nou, (tegen Korsten), je moet niet denken dat ik deze studente iets heb ingefluisterd hoor. Ik heb er niets mee te maken, ik heb het niet bedacht.’ Een grijns van Korsten, een overslaand hart bij mij. Het zal toch niet..? ‘Het is een vraag van Elske.’ Aah, dus toch! De vraag volgde. Zoals verwacht een lánge vraag.
‘In de inleiding [van Lessen in literatuur] is te lezen ‘In plaats van te zoeken naar een allesomvattende definitie van literatuur of een universele kwaliteitsstandaard voor literatuur stelt men in de literatuurwetenschap de volgende vragen: Wat doen mensen in bepaalde historische en sociaal-culturele omstandigheden met literatuur en wat doet literatuur met hen?’
Wat ik me zelf al had afgevraagd, en wat ik ook in een artikel van Barend van Heusden over dit boek las, is of de vraag Wat wordt in een bepaalde periode literatuur genoemd en waaromt? hier niet in mist?
In het achterhoofd gehouden dat het begrip ‘literatuur’ moeilijk (of zelfs niet?) te definiëren is, lijkt mij deze vraag bijzonder interessant, en ik heb ook het idee dat literatuurwetenschappers zich daarmee bezighouden. Wat was de reden dat u dit niet heeft opgenomen in uw boek? Heeft u een duidelijk andere mening hierover?’

Korsten glimlachte. Joosten glimlachte. De zaal vond het wellicht enigszins irritant, zo’n lange vraag. Ik wachtte met spanning af. Korstens glimlach veranderde in een grimas. Hoofd enigszins gebogen, handen in het haar. Na een halve minuut – het voelde als vijf volle minuten – hoorden we zijn stemgeluid weer. ‘Tja…’ *stilte. ‘Goed…’ *stilte. Wat volgde was een poging tot antwoord, al voelde het voor mij als omzeiling. ‘Was dit een bevredigend antwoord op je vraag?’ Niet dus. Hij had er mooi omheen gepraat. Brutaal als ik op zo’n moment gewoon ben, keek ik hem wenkbrauwfronsend, en rechterwenkbrauw in verwondering ophalend aan. ‘Hm.. niet echt geloof ik…’, aldus Korsten. ‘Nee meneer, eigenlijk eh… kijk, ik kan het prima met u eens zijn, in wat u net allemaal vertelde, maar het is geen antwoord op mijn vraag.’ Nog een poging dan. Eindelijk maakte hij zijn punt wat duidelijker, en was het antwoord tamelijk bevredigend. Nog ben ik het niet met de beste man eens; ik had het boek zelf heel anders zullen schrijven, maar wie ben ik om dat tegen hem te zeggen? Wie weet komt er een mooie reactie wanneer ik, over járen zal afstuderen.
Blijft toch staan dat Korsten een interessante man is en dat hij niets heeft van de grijze muis die ik had verwacht. Een knipoog (of was dat niet naar mij? je kunt het je immers bijna niet voorstellen van zo’n man) en een glimlach ten afscheid. Tot ziens meneer. In de kritieken.

Ik kan het mijn lezers eigenlijk niet aandoen, maar toch ga ik nog even door. De vrijdag was zeker ook om over te verhalen. Kwart voor twee, college ‘muziek in taal’. In de pauze kregen vijf mensen het verslag terug, waar we op geploeterd hadden. Tim en ik hoorden tot die vijf mensen. Tot onze grote verbazing hadden we allebei het verslag niet voldoende gemaakt. Er moest nog het een en ander veranderd worden. Ik bladerde onze verslagen eens door, en zag eigenlijk maar een stuk of drie opmerkingen, waar we niet eens zozeer een fout hadden gemaakt, als wel een iets andere interpretatie gegeven aan een stukje tekst, dan hoe onze docente, mevrouw Neijt, het zou hebben gedaan, óf, beter nog, hoe ze dacht dat meneer De Roy van Zuydewijn het had geïnterpreteerd. Allemaal psychologie van de koude grond. Lichtelijk geïrriteerd vroeg ik aan haar waarom het verslag over moest. ‘Het was een beetje onduidelijk’. Ammehoela met je onduidelijk, dacht ik. ‘Oh’, zei ik. Na een tijdje vroeg ook Tim wat er was. Hij kreeg te horen dat het voor ‘80 procent goed was, maar ik weet zeker dat je ook 100 procent werk kunt afleveren.’ Meten met honderd maten, dus? Schandalig voor een universitair docente. Ons werk is rúim voldoende, zou eigenlijk tussen de 8 en de 8,5 verdienen, maar nee, lever nog maar eens in, want jullie kunnen beter.
Gelukkig zijn we allebei niet op onze mond gevallen. Maandag zullen we de verslagen perfectioneren en er een flinke lap tekst bij leveren over de keuzes die we hebben gemaakt.
Nu maar hopen dat ze de rest van de studenten óók zo hoog inschat, en bij niemand genoegen neemt met 85% goed werk. – Hoe komt het toch dat ik daar niet in geloof? Fijn hoor, als mensen je hoog inschatten, maar ze moeten niet overdrijven. Leuk detail: in twee zinnen ‘nationaal dictee’ die we iedere les schrijven, maak ik gemiddeld minder fouten dan de docente. Hoezo 85% werk…

Over de rede en stukjes magazine

2008-03-13T15:07:00.005+01:00

Het is de hoogste tijd om mijn trouwe bezoekers weer eens te trakteren op een kijkje in mijn leven. Voor een beeld bij de verhalen die ik zal schrijven, zie de foto’s die onderaan deze post staan. Een uitleg bij de foto’s lijkt me overbodig; daarvoor is de tekst voldoende.

Eerst maar: onlangs werd ik voor de 11e keer tante. Tante Elske tot de macht elf. Het moet niet gekker worden, zou je denken. Gaat toch gebeuren, Annette ligt op het moment in het ziekenhuis in Grimsby (Ontario), te wachten op de geboorte (of: keizersnede) van hun nieuwe spruit. Alhoewel ik er niet direct heen zal kunnen – ja Nathan, het spijt me! zal ik wel van de foto’s gaan genieten, die me ongetwijfeld via het wereld wijde web zullen worden toegestuurd. Gelukkig woont niet iedereen in het buitenland; Noa, de elfde tantezegger waar ik het net over had, woont met haar papa, mama en broers in Den Haag. Hoe een meisje dat half blank/half Indonesisch is eruit ziet? Súperdonkere ogen, zwart haar en een beetje een gekleurde huid. Erg mooi.

Dan het volgende. Vorige week donderdag hadden we een gewéldig groot VGSN-feest. ‘Highschool party’. Als supernerd heb ik me prima vermaakt. Af en toe kreeg ik te horen dat ik 'te sexy’ was voor een nerd; dat vat ik dan maar als compliment op. Een sigaar en een biertje hoort misschien ook niet bij een nerd, maar och; de wereld wordt er niet minder mooi van.

Vervolgens: wat te doen bij slaapverwekkende colleges? Dat is niet zo moeilijk; als je naast Nicole zit vermaak je je sowieso wel. Een anderhalf uur durend literatuurwetenschapcollege over Verlichting en Romantiek hád zeer interessant kunnen zijn. Deel A was ook interessant, vandaar dat we gebruikmaakten van ons zeer vrouwelijke vermogen om twee dingen tegelijk te doen; briefjes schrijven op stukjes Volkskrant Magazine en luisteren naar mevrouw Verlichtingsspecialiste. Deel B was belabberd (Vrouw, Duitse komaf, zéér slecht Nederlands, oplezen van de tekst, opnieuw zinnen beginnen omdat ze ’t zelf niet meer begreep, niets nieuws te vertellen over de Romantiek, ongeïnspireerde zoutzak). Tja, het leven van studenten gaat niet altijd over rozen. We maakten (dankbaar? eerder teleurgesteld) gebruik van ons vermogen ons af te sluiten van de wereld om ons heen, om alleen nog maar te filosoferen op stukjes papier, dat we aan elkaar doorgaven.
Waarom is aan sommige mensen niet te zien of ze man of vrouw zijn? Waarom vinden we ze, indien ze vrouw blijken te zijn, vaak niet mooi, terwijl diezelfde persoon kan doorgaan voor een mooie man? Heeft vast iets te maken met brede kaken, schouders et cetera. Moet haar van een man lang, kort of iets er tussenin zijn? En de mond? Groot, rond (vrouwelijk), of stoerder? Kleur van de ogen? Niet bruin? Niet hondenpoepbruin nee, maar Zuid-Amerikaans kan écht prachtig zijn. Komt het lastige: die hebben meestal geen groen/blauwe ogen (niet flets, néé, niet flets! flets? ja, nietszeggende slappe ogen. Flets), wat toch zeker wel mijn favoriet is. Daarbij passende donkerblonde haren en een glimlach van oor tot oor. Flirtgedrag mag ook boven 6 op schaal tot 10 zijn. En wat als je als vrouw mannentrekjes hebt? Vinden mannen dat wel leuk? Als ik Edo Brunner mag geloven, pas ik geweldig goed bij hem. Biertje in de hand, sigaret in m’n mondhoek. Jammer dat ik 300 keer in Edo pas, en hij niet de half-god is die ik zou kunnen vereren. Misschien dat ik het uiteindelijk maar wat dichter bij huis zal zoeken dan. Bij een ietwat mannelijke vrouw – trouwens, met een taille van 57 cm (Nicole, dat is dichterbij de realistische 60 dan de overdreven 40) en bredere heupen ben ik héus wel vrouw –, kan dan wel een ietwat vrouwelijke man komen met mooie ogen, donkerblonde haren, gevoeligheid 7,5 op schaal van 10 die toch liefst wel sportief is. Boekenlezend en poëzieschrijvend, sportief en geïnteresseerd in meer dan Nijmegen en Nederland, bestand tegen eigenwijsheid. Het lijkt wel een contactadvertentie. Gelukkig is dát niet nodig; het leven is zo ook wel goed. De Verlichting werkt dan wel weer zó, dat ik de ratio blijf vereren.

Striphelden en winterse taferelen

2008-02-02T10:35:00.000+01:00

Drie weken lang ploegen, zweten, pennen leegschrijven en koppen koffie-voor-de-apocalyps, drie weken lang op tijd naar bed, geen gekke dingen doen, opgelucht ademhalen nadat er anderhalfuur waren verstreken. Drie weken lang tentamens. Dat zit er allemaal al weer een tijdje op - gelukkig! De tentamens van deze periode - tot nu toe - allemaal gehaald, op twee resultaten is het nog even wachten.

Na die drie weken van afzondering en niet al te veel sociale contacten te hebben onderhouden, werd het tijd voor vakantie. Die vakantie werd ingeluid door een middagje Park Hoge Veluwe, op vrijdag 25 januari. Tentamen ACV achter de rug, mooi weer, zeeën van tijd en twee mensen die wat buitenlucht willen opsnuiven; meer is er niet nodig voor zo'n middagje natuur. Met de trein en de hobbele-hobbele bus van Nijmegen naar Otterlo. Otterlo? Ja, dat dorpje waar we in 1996 nog eens hebben overnacht met de Dorgelo's, toen we van Kampen naar Groesbeek fietsten. In Otterlo een bakker bezocht, broodjes gehaald en op naar de Veluwe. Het park eenmaal ingekomen op zoek naar een witte tandem. Helaas! Niet aanwezig. Twee gewone witte fietsen dan maar. Geniaal plan om zo te kunnen rondrijden! Na een tijdje kwamen we (we is overigens Jelmer, soort van ex-studiegenoot en onder-onderbuurman en ik) bij een standbeeld. Nieuwsgierig als we waren even er naartoe. Christiaan Rudolph de Wet. Juist... Daar heb ik nog wel eens een potje mee geknikkerd. Nee, sorry niet bekend voor ons. Een beetje googlen, en ik ben erachter dat meneer De Wet politicus was en Boerengeneraal in de Tweede Vrijheidsoorlog in Zuid-Afrika, in 1899. Een tijdje later kwamen we bij het jachtslot - bijzonder tof gebouw! Niet binnen geweest overigens (kan dat? Blijkbaar wel, ik hoorde later dat het daar binnen heel mooi is).

Genoeg cultuur, we hadden een natuurdag. Mooooie plekjes, leuke wild observatieposten - waar alleen wat vogels zich lieten zien - maar uiteindelijk, vlak voor we het park weer uit gingen een ree, rechts van ons. High five! Hoeven we in ieder geval niemand te vertellen dat we niets gezien hebben. Overigens zou dat ook niet kloppen. Wat dacht je van allemaal Suske en Wiskebordjes? We hadden geen idee waarom ze er stonden, maar ze waren leuk. Voor het museonder zelfs een Suske en Wiske in de Veluwe (bij het jachtslot), maar dan zonder gezicht. Jaa! Wij als Suske en Wiske dus.

Dat was een lekker dagje uitwaaien, ik was er behoorlijk aan toe! Afgelopen week was een stuk minder spannend. Beetje werken, beetje relaxen, beetje verjaardagen vieren. Het weer was niet zo mooi, dus dagjes weg zat er niet zo in. Vandaag is overigens het weer een stuk beter hier in Nijmegen. Ik werd wakker, en wat denk je? Sneeuw! Ja, heuse sneeuw :) Inmiddels is het droog - ik zie zelfs stukjes blauwe lucht - maar de dikke vlokken vlogen voor mijn raam langs toen ik de gordijnen opende. Het mag helaas nu al geen naam meer hebben (in het park misschien nog wel?), maar het beetje sneeuw dat ik heb gezien heb ik vastgelegd voor het nageslacht. De fiets met Tijgetje op het stuur is mijn edele stalen ros (staal? neu, ik geloof het niet).

Over Tijgetjes gesproken... Mijn heuse Tijgetje-tochstrip!!! In dit koude jaargetijde moet je natuurlijk iets als de wind door je huis blijft spoken. Je kan het raam nog niet op een kier hebben, of de deur klappert in z'n voegen. Tijgetje biedt hulp! Mijn grote held van dit moment.

Witte bomen en een Waalwijks avontuur

2007-12-26T13:59:00.000+01:00

Een paar dagen voor Kerst 2007, vrijdagmiddag 11.45. Laatste college voor de vakantie is afgelopen, maar Nicole en ik houden het nog niet voor gezien. We moeten nog even genieten van de gemakken die universiteitskantine 'de Refter' ons te bieden heeft. Een kopje koffie, nog een erachteraan om vervolgens de kou in te gaan. De bomen zijn zó mooi; die moeten worden vastgelegd voor het nageslacht.

We genieten van de natuur, maar lachen ons af en toe ook slap. 'Jij mag vandaag mijn oude fiets zijn', had Nicole me te vertellen. Giechel giechel. Een oude fiets als in 'die heb je nodig en die is zo fijn' (hoop ik). Na de kou een uur getrotseerd te hebben, kwamen we op rookworst. Hoe? Geen idee meer! Het enige dat ik me kan herinneren is dat ik aanbood haar rookworst te zijn. Hoe dat moet weet ik niet, volgende week begint de 7-daagse cursus.

Grappig detail van de middag: Nicole weet niet hoe ze gewoon moet lachen, dus telkens komt er een mooie knor mee. Dat brengt mij weer aan het lachen, waardoor mijn welbekende (althans voor mijn huisgenoten) galopritmelachkick de kop weer opsteekt. Samen lekker dierlijk aan het lachen dus. Knorlach + galopritmelach = broodje unoxworst misschien? Vandaar vast mijn aanbod van de rookworst.

Flink wat voetenstampen, rode handen van de kou (handschoenen aan en foto's maken gaan niet samen), af en toe wat geknuffel tegen die vreselijke kou en roodborstjes die niet van poseren houden. Tot ons grootste genoegen een man die zeker denkt te weten dat wij zusjes zijn. Je zou het ook haast denken met de zelfde kleur mutsen, even grote (kleine ;)) meisjes, allebei een gekke lach. Hoe dan ook; mannen van rond de veertig vinden het blijkbaar reuze-interessant om twee van die studentes te zien ronddartelen door een park dat wit uitgeslagen is. Weer die midlifecrisis van een aantal posts geleden wellicht.

De kou bracht ook de dood met zich mee. Ditmaal in de vorm van een dode vogel in een prullenbak. Hoe gek kan het zijn. Helaas heeft de vogel geen plekje in de grond verdiend, ik hoop dat de prullenbak in de tussentijd al geleegd is. Pluspunt van de kou: er lag ijs! En ja, ik heb er zelfs op gestaan (Nicole durfde niet, hèhè).

Na dit lekker buitenzijn en foto's maken was het aan het eind van de middag stoom afblazen bij het op=op-laafje in het café van de medische faculteit; de Aesculaaf. Met een paar huisgenootjes en andere bekenden (en nog véél meer mensen) stonden we daar. Voordeel van het 's middags in een café zijn is dat je 's avonds lekker vroeg in bed ligt. Helaas zijn er geen foto's van, maar ik heb ook het vermoeden dat een paar mensen me publicatie daarvan hoe dan ook niet in dank zouden afnemen.

Zaterdagmiddag dus maar. Evelien en ik pakken de trein en hobbele-hobbele bus naar Waalwijk. De familie Keltjens is blij met onze komst - daar ga ik althans maar vanuit.

Een hoop foto's gemaakt, want mama Keltjens is met haar zus in Canada; uiteraard met een flinke strijduitrusting en daar hoort de fotocamera bij. Gelukkig is er reddende kerstmuts Ed. Een deel van de foto's is hieronder te vinden.

Ten eerste de ondergaande zon vanuit het dakraam en de altijd stoere Vincent en Elske.

Evelien en Vincent
Evelien en Leo

Marjolein

Ryanne
Oh wat kan Evelien goed tegen haar verlies.. Ze moest zelfs getroost worden door mij! Juichende Vincent heeft overduidelijk gewonnen. Gelukkig hadden Eef en ik al wel Leo en Marjolein als eerste eruit gekickt, en Ryanne volgde niet veel later. Het tij keerde zich helaas, en Vincent heeft ons langzaam uitgehongerd. Het kerstdiner zat er gelukkig aan te komen, dus we hoefden niet van honger om te komen.

Om toch maar niet alleen win-en-verliesspelletjes te doen hebben we ook een prachtige puzzel gemaakt.

Kerstmutsen

Als klap op de vuurpijl het eten dat we op eerste kerstdag aten. Het begon allemaal met een heerlijk kerstontbijt met thee, warme broodjes en kerststol. De rest van de dag aten we ons groen aan de kerstkransjes en andere lekkernijen die tegenwoordig iets met Kerst te maken hebben. Een dag van tevoren hebben Marjolein en ik snel twee kartonnen kerstbomen in het leven geroepen (blauw, voor de verandering). De kerstkransjes waren wat te zwaar om ze erin te hangen, maar toch mocht het resultaat er best wezen.
Het kerstdiner dan. Dit bestond uit verscheidene gangen (rond een uur of drie was de eerste gang al verorberd). De uiensoep is niet vastgelegd, maar hij leek op die van het gang thirsty-9 diner.
Verder aten we pasteitjes, aardappelkroketjes (Ed koket/Ed kroket enzo), Griekse salade, tzatziki (Griekse komkommersalade), gehaktballetjes, kalkoenspiesjes, onder het genot van een glaasje wijn (en/of water, vruchtensap) en als toetje zelfgemaakt vruchtenijs met slagroom, wafeltjes, chocoladesaus en marshmellow-'sneeuw'.

Het was een heel gezellige Kerst, de familie Keltjens is top (en kóken dat ze kunnen!). Lang leve het in de buurt zijn van zulke mensen.
Tweede kerstdag is gereserveerd voor foto's sorteren, blog bijhouden (wat een drukte in december) en voor de verandering: kerstdiner vanavond, ditmaal op de Bazalea.

Kerst op gang thirsty 9

2007-12-20T15:49:00.000+01:00

Witte bomen, kou die tot aan je botten gaat en rode lijnen op de ramen. Het is weer bijna Kerst. Op gang negenendertig kan dat natuurlijk niet zomaar voorbijgaan. We besloten weer een kerstdiner te houden; met een recordaantal van 14 deelnemers (waar er overigens helaas nog 2 van afvielen) poogden we tot een overtreffing van het kerstdiner 2006.

Het werd een geweldige avond met héérlijk eten. Anders dan vorig jaar ging het dit jaar dan ook meer op het diner dan om de bijbehorende drank. Die drank was er uiteraard wel, maar hoewel we dit jaar met meer mensen waren, is nauwelijks de helft van de drank die was ingeslagen op gegaan. Die hoeveelheid drank stond gelijk aan het aantal pakken wijn, flessen sangria en kratten bier als vorig jaar. Kortom: het kerstdiner had niet zozeer zatte taferelen, maar zorgde voor een eetfestijn waar je ú tegen zegt.

Het resultaat? Zie hieronder:

Slappe koffie, Sinterklaassnoep en Schaatshelden

2007-12-10T17:53:00.000+01:00

8 december 2007. 07:00 Pieppiep. Pieppieppiep. Pieppie – Piep?! Yeuuj, 8 december, 07:00 spring uit bed. Vandaag is het zover: met z’n viertjes gaan we Thialf onveilig maken. Gewapend met een lading sinterklaassnoep, unoxmutsen, oranje al half bekladde shirts en een práchtig spandoek lopen we naar station Heyendaal. Ja hoor, de trein heeft vertraging. Geeft ons wel tijd om een fotootje te maken.

Om 2 voor half 9 gaat de trein vanaf Nijmegen CS, en wij komen ook in die minuut aan… Een paar vloekwoorden en een boel gesnotter en gesnif later besluiten we een bakkie troost te gaan halen. Dat hadden we dus beter niet kunnen doen; de speciale wintercappuccino van Marga was niet erg speciaal, de cappuccino van Maaike leek niet op cappuccino en de koffie van Eef en mij was volgens ons slootwater waar een koffieboon overheen was gevlogen. Tot overmaat van ramp kwamen er 4 jongens die rechtstreeks van een of ander feest in Limburg waren gekomen naast ons zitten in de trein. Ze stuiterden nog rond van de drugs en drank, terwijl ze dachten dat wij – naïeve meisjes natuurlijk – niet doorhadden dat ze wel het een en ander hadden gebruikt. Het werd grappig toen een van die jongens nog even een sigaretje opstak om 3 voor 9. (1 minuut later zou de trein gaan). Hij stond in de deuropening van de trein, maar een man haalde hem daar weg. En wat denk je? Juist, de deuren van de trein gingen dicht. De jongen rukte zich los uit de greep van de man, en probeerde de deuren nog open te krijgen. Zoals iedereen vast weet: dat kan dus niet. Helaas jongen, hij kon nog even zwaaien naar zijn maten, om daarna een nieuwe sigaret op te steken. Dat is: als hij z’n sjek wel bij zich had; z’n jas met geld, telefoon en alles had ie in de trein laten liggen. Lekker begin van je zaterdag. Het was voor ons wel reden om een beetje te gniffelen en ons half uur vertraging wat te relativeren. De slimme vrienden van meneer sigaret bleven tot Zwolle in de trein zitten om daar op hun vriend te wachten. Handig? Nee, leek mij; beter konden ze in Arnhem uit de trein stappen, dat stukje had ie vast nog wel alleen kunnen reizen, zonder geld.
De rest van de treinreis was minder spectaculair. Natuurlijk hadden we alvast voorpret – wie zullen we allemaal gaan zien, waar zullen we precies zitten, et cetera.

Van Zwolle tot Heerenveen was niet meer zo lang, en we gingen de achterkant van onze shirts bekliederen. Allemaal kip-dingen, vanwege onze voorliefde voor Kip Carpenter, een schaatsenrijdende Amerikaan die niet alleen goed kan schaatsen, maar ook nog eens écht leuk is. Met een geweldige voornaam natuurlijk. Dit was het resultaat.

In Heerenveen aangekomen direct nog even een foto. Ja hoor, met het spandoek bij Heerenveen-IJsstadion. De wind deed hard z’n best, maar dat gaf niet; wij waren er immers bijna!

Even een programmaboekje kopen (de afzetters!) en dan naar boven bij LMN. Wij zitten in vak M. Wat blijkt: de 10e rij, waar wij zitten, is de achterste rij! Halleluja! Kunnen we lekker staan en springen en gek doen wat we willen – er zit toch niemand achter ons! De achterste rij klinkt misschien ver van de baan af, maar alles behalve dat is het geval! We hadden het gevoel bovenop de baan te zitten; we zaten ook mooi in het midden dus konden alles goed overzien. Kortom: perfect! Enige minpuntje was dat wij de enige gekken waren in dit vak – veel mensen zonder oranje die rustig bleven zitten en de moeite niet namen te gaan staan bij de wave. Maar och, het kon onze pret niet drukken! Wij vermaakten ons wel met vlag, shirts, eten, schaatsers, dweilbandje, mutsen, nog meer schaatsers, coaches, andere mensen uit het publiek bekijken en eigenlijk nog veel meer.

Toen we er net waren, reden er nog mannen uit de B-groep de 5000 meter. Dit waren de wat mindere goden, niet bijster interessant om te zien dus. Wél leuk was het inlopen van andere schaatsers rond de baan, en toen de 5 km erop zat ook het inrijden van schaatsers, of uitrijden, wanneer ze al in de B-groep hadden geschaatst. Marga en ik besloten met vlag en al eens wat naar beneden te gaan, met twee textielmarkers bewapend. Bekende mensen spotten en strikken voor foto’s en handtekeningen maar! Althans, dat was de bedoeling. Op de een of andere manier waren we telkens net wat te laat waar we stonden, want Chad Hedrick liep langs, maar was ons net voorbij; het volgende rondje zouden we hem wel even aanhouden, maar helaas; hij liep blijkbaar maar één rondje. Renate Groenewold dan? Ja, wel op de foto. Ireen Wüst ook. Maar ze waren druk bezig met sporten, (Ireen stond op de schaatsen), dus het bleef bij kijken. Toen kwam mijn grote held Sven. Nouja, hij zoefde een aantal keer voorbij, veel te hard om ons spandoek te zien. Gelukkig reed ie later heel rustig, dus Marga en ik telden af en schreeuwden onze longen uit ons lijf: Svèèèèèèeèèèn! Jep, hij hoorde het en keek. Met een grijns op z’n gezicht, zoals hij alleen kan. Ik was er niet zeker van of ie ons spandoek had gelezen, dus bij het tweede rustige rondje van hem schreeuwden we nog een keer. Knalrood hoofd waarschijnlijk, maar wat kon het ons schelen? Juist: helemaal niets. Sven keek weer, een lach die het midden hield tussen: ‘jaja, ik zie jullie wel’, en ‘die aandacht is best leuk’ keek ie richting ons, en als ie toen het spandoek niet heeft gelezen weet ik het ook niet meer. De enige reden dat ie m niet las zou kunnen zijn dat ie te druk bezig was zich te bescheuren om hoe wij eruitzagen, maar ik neem aan dat ie dát wel gewend is.

De wedstrijden kwamen. De 500 meter van de mannen eerst. Onze held Kip moest in de eerste rit alleen rijden. Met onze ruggen eerst even naar de baan toe, om onze shirts te laten zien, stonden we te swingen voor hem. Na het startschot draaiden we ons snel om en klapten ons een ongeluk. Dat zou wat worden de rest van de dag. Jan Smeekens kwam in de vierde rit op het ijs, ook voor hem klapten we natuurlijk érg hard. Hij was de enige Nederlander in de A-divisie. Twee ritten na Smeekens werd het grappig, Mika Poutala kwam het ijs op. Een shirt om z’n hoofd geknoopt, ging ie even op z’n knie zitten, ‘geweer’ in de aanslag. Vervolgens gooide ie snel zn shirt het publiek in en ging aan de start staan. Het giechelen van de dag kon beginnen. Wát bezielt die jongen!? We vonden het natuurlijk wel geniaal en hoopten stiekem wat meer van deze interessante man te zien. Na alle ritten van de 500 meter, wat natuurlijk niet zo lang duurde, was het zover; er kwam een interview met Mika. Big smile op z’n hoofd (wij konden alles goed volgen op een tv-scherm onderaan de baan, voor het ijs). Het kwam erop neer dat hij het publiek in Thialf zo leuk vond en dat hij ook iets grappigs wilde doen. Gelukt! Op de wijs van één champignonnetje zetten we, met wat aanwijzingen van de interviewer, het Mika Poutala Tralala lala, Mika Poutala Tráááálalalalala Mika Poutala in. Dat komt dus de rest van dit seizoen niet meer uit ons hoofd, zéker wanneer we deze grote, blauwogige, blonde Fin zien.
Na dit avontuur was het aan de vrouwen om 1500 meter te schaatsen. Paulien van Deutekom kwam al in de tweede rit op het ijs, maar reed een fenomenale race, 1.56.79. De vrouwen in de 5 ritten daarna reden zich er allemaal op stuk, Anni Friesinger, de uiteindelijke winnares, was de eerste die onder de tijd van Paulien dook, die uiteindelijk 4e werd. Diane Valkenburg deed het ook goed, 1.58.63. Ireen Wüst werd vijfde met een tijd van 1.57.34.
Ireen, tijdens het inrijden al luid meezingend met de muziek in het stadion, bleef ook na de wedstrijd lekker zichzelf. Ze had verloren, maar ze komt er weer aan! Ze liep, nadat de hele schaatsdag voorbij was, en de meeste mensen naar huis gingen, naar haar ouders toe, terwijl Marga en ik net naar beneden waren gekomen voor een foto en een handtekening. Die kregen we nadat Ireen met pa en ma had gekletst. Het resultaat mag er zijn:

Tijd voor de 5000 meter. De eerste rit reed Shani Davis, de enige donkere schaatsenrijder. Hij deed het behoorlijk, 6.21.36. De ritten die volgden waren wat saai, reden voor Maaike, Marga en Evelien om een beetje in te kakken. Noodgedwongen kakte ik een beetje mee in. Na de grap van één coach voor twee rijders, een Frans en een Zwitser – de coach bleek een Nederlandse te zijn – was het Øystein Grødum die de laatste rit voor de dweilpauze reed. Z’n leuke handje ziet er in het echt wat minder storend uit dan op tv. In de dweilpauze een interview met mevrouw de coach en de groote Zwitser Roger Schneider. Hij kon behoorlijk goed Nederlands, tof!
In de dweilpauze veel gezang en gedoe, snel weer wakker worden! De tweede rit na de dweil kwam Wouter Olde Heuvel op het ijs. Eindelijk konden we weer lekker schreeuwen en klappen. Het bracht hem naar een tijd van 6.21.59, nét niet sneller dan Davis. De volgende rit namen Chad Hedrik en Håvard Bøkko het tegen elkaar op. Hedrick kon ons niet verrassen, maar Bøkko deed het heel goed: 6.18.35. Dit kon Sven niet weerhouden om beter te rijden, leek ons. We stonden op onze stoelen, met het spandoek te flapperen. JEEEUEEUGJJJJIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIi en Woeeeeeeeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii schreeuwend elke halve minuut, wanneer hij langszoefde. Het bracht hem naar 6.15.26, Tom Prinsen, die tegen Kramer reed, kreeg uiteraard óók applaus van ons. Het bracht hem naar een 6.28.38. Bob de Jong en Arne Dankers, in de laatste rit, konden beide niet komen aan de tijd van Kramer, 6.26 en 6.28 waren hun eindtijden. Sven had weer gewonnen, niet anders dan wij hadden verwacht maar tóch supertof! Bij de medailleuitreiking stonden wij nog steeds te stuiteren op onze stoelen. Gelukkig had de cameraman het door, als eindshot in het stadion kwamen wij vier, dansend met het spandoek prominent in beeld, op de tv-schermen. Stomme NOS die de uitzending al had gestopt; het belangrijkste spandoek van de dag heeft niet heel Nederland mogen bereiken. Stiekem nu via deze site misschien toch.
Na een paar van onze grote favorieten van de dag te hebben gezien, zagen we ook wat helden van vroeger, coaches van nu. Ook talenten hebben we genoeg gezien, na 5 uur, terwijl bíjna iedereen al naar huis was en wij nog heel actief bleven supporteren. Als we nog mogen blijven gaan we natuurlijk nog niet naar huis. Het heeft ons goed gedaan, we zagen mensen als Beorn Neijenhuis, die nog niet weer echt mag schaatsen, vanwege een liesblessure, maar die wel in de out-of-competitionwedstrijd de kilometer ging schaatsen. Ook Ab Krook kwam langs, die wilde best even een handtekening op mijn mouw zetten. Renate Groenewold ging op de tribune zitten, en zette een handtekening bij Marga op de mouw. Maaike ging naar huis, naar haar ouders, Eef, Marga en ik bleven nog even. Gerard Kempers stond, met nog iemand die we maar niet herkenden, te kijken naar de mensen die nog moesten gaan schaatsen. Hij stond vlak voor ons, en ons spandoek hadden we over de reling heen gehangen. Wat doet ie? Omkijken, lezen en gniffelen. Ons recht in de ogen kijken. Ja, ook Gerard Kempers is een mens, ik weet het nu zeker. Hij had er allemaal wel schik om. En wat denk je? Ja hoor, Sven kwam ook nog terug! Hij was snel weggegaan na de wedstrijd en we verwachtten niet hem nog te zien. We kwamen op het geniale idee om hem ons spandoek te laten tekenen. We liepen naar hem toe. ‘Sta ik zo verdekt opgesteld, weten jullie me nog te vinden!’ zei hij met de big-smile die we inmiddels uit ons hoofd kennen. Volgens ons vond ie het stiekem heel cool dat er drie van die gekke lui in vreemde kleren met een spandoek op m afkwamen. En alhoewel ie me niet herkende van een half jaar geleden (pff!) vond ik m tóch nog best wel heel leuk. Z’n handtekening ook nog maar op mn arm laten zetten; nu heb ik m op twee shirts staan, altijd leuk.
Hierna vonden we het wel mooi geweest, we wilden naar huis. We zagen Wopke de Vegt nog staan en hadden bijna de neiging om op m af te stappen, maar we zagen Sven bij hem staan. We durfden niet meer, want nu zou ie zich echt wel een keer gaan afvragen wat wij toch telkens moesten. De blonde 50-jarige man konden we dus niet meer fotograferen of iets dergelijks, maar och, het was ook wel mooi geweest. Het terrein van Thialf aflopend kwam er iets op een fiets voorbijgesjeest. Ja hoor, voor de zoveelste keer: het was Sven. Gniffelend liepen we verder. Een auto stond langs de kant, nog op het Thialfterrein. We zagen een man bij het portier en een man die een tas in de achterbak legde. Op de auto stond in koeieletters: BOB. Wie zal dat toch zijn!? Ik keek de jongen/man aan en dacht: sjonge, die lijkt op Bob de Jong. De mannen stapten in en de auto vertrok. Verrék! Het wás Bob! Stelletje sukkels dat we zijn, we hebben hem zomaar laten gaan zonder een handtekening, foto of wat ook. Zucht. Kûkens, om met Sebas te praten.
Gelukkig hadden we die dag wel een heleboel mensen gezien die we allemaal wel graag wilden zien, dus dat we Bob niet hebben aangesproken doet er niet meer zo toe. Naast een paar mensen die schitterden door afwezigheid – Enrico Fabris en Jeremy Wotherspoon waren het véél mensen waar we het nog vaak over zullen hebben.
De schaatsers Kip Carpenter, Jan Smeekens, Mika Poutala, Dmitri Lobkov ( 500 meter),
Ireen Wüst, Renate Groenewold, Anni und Gianni (Friesinger, Romme), Claudia Pechstein, Martina Sábliková, Diane Valkenburg, Cindy Klassen, Chiara Simionato, Kristina Groves, Christine Nesbitt, Paulien van Deutekom, (1500 m)
Chad Hedrick, Sven Kramer, Wouter Olde Heuvel, Shani Davis, Øystein Grødum, Håvard Bøkko, Tom Prinsen, Bob de Jong ( 5000 meter) en de in/uitrijders Beorn Neijenhuis, Mark Tuitert, Erben Wennemars, Margot Boer.
De coaches (en aanverwanten) Gianni (und Anni), Eskil Ervik, Ab Krook, Gerard Kemkers, Bart Veldkamp, Wopke de Vegt, Ingrid Paul, Peter Mueller, Jac Orie
En tot slot de talenten Jorien Voorhuis, Laurine van Riessen, Freddy Wennemars en Marrit Leenstra.

Het mag duidelijk zijn: we hebben vreselijk veel BS’ers gezien (het schaatsalternatief van de bekende Nederlander), we hebben ons bovendien vreselijk goed vermaakt, kelen schor geschreeuwd, handen kapot geklapt, maar het was het waard! Wát een dag was dat!!!
Dat was het wel weer even. Genoeg leesvoer voor de komende tijd lijkt me? Als je het gelezen hebt (deels of als je die-hard bent helemaal) doe ons een klein pleziertje en geef een reactie!

Voorproefje

2007-12-08T00:25:00.000+01:00

De vrijdag brak aan. De laatste dag. Wel te verstaan de laatste dag voor dé grote dag van Eef, Maaike, Marga en Ed in ieder geval.
Vol goede moed werden er nog wat inkopen gedaan. Pakjes drinken, want flesjes en blikjes mogen het stadion niet in. Worteltjes om te knabbelen (die zijn immers oranje), een spuitbus verf om het spandoek mee te sieren.
Met 'Heerenveen' gezongen op de achtergrond konden we onze oranje shirts en het grote spandoek gaan bekladdereen. En het moet gezegd: het resultaat mag er wezen! Een avond van tevoren al zo'n 30 foto's gemaakt, ik kon het niet laten. Een paar daarvan wil ik jullie ook niet onthouden:

Kijk dus morgen op tv of je dat spandoek ziet, dan zie je ook minstens een paar van onze handen en/of grijnzen.

Sven roggelt 't wiel

2007-12-06T12:41:00.000+01:00

Zaterdag aanstaande zullen Evelien, Maaike, Marga en ik naar Heerenveen afreizen. In de eerste plaats natuurlijk om Sven aan te moedigen.
Dit gaan we doen vanaf vak M, aan de lange kant, waar de 1500 meter start:

We zitten op rij 10, op de 24e tot 27e plaats; vermoedelijk dichtbij vak L dus; mooi in het midden van de baan, dan kunnen we alles goed overzien!
Met onze knaloranje shirts, unoxmutsen en een oranje spandoek met de tekst 'Sven roggelt 't wiel' gaan we ons best doen in beeld te komen. We zullen even zwaaien :)
De uitspraak 'ik roggel 't wiel' nog nooit gehoord? Bekijk dit filmpje dan op http://nl.youtube.com/watch?v=zXxPbA3123M
Na zaterdag komen er nog allemaal foto's hier te staan. Vergeet dus niet af en toe te checken!

Geletterde huisdieren en het e-mailadres van Sinterklaas

2007-11-29T10:56:00.001+01:00

Een kort studieontwijkend stukje voor m'n trouwe lezers (voor het geval ik die mocht hebben).
Dromen over kippen die uit een raam vliegen, echte spinnen die lekker op m'n kamer mogen blijven zitten, want stel dat er nog muggen zijn, en geletterde huisdieren. Het moet niet gekker worden. Toch ben ik tot de conclusie gekomen dat vooral die laatste categorie zeer prominent aanwezig is op mijn kamer. Het is namelijk zo: Hoogeveldt heeft last van een legermacht aan zilvervisjes. Niet dóód te krijgen die krengen. Of in ieder geval; de enige genocide die goed te praten is, lukt voor geen meter. Het bijzondere aan die vreemde kruipende, glijdende, vieze beestjes is dat ze zich aanpassen aan hun omgeving. Gang 39 heeft een grote familie van deze beestjes, en de tak van de familie op mijn kamer is geletterd. Bij mijn ganggenoten blijken ze vooral in de wasbak te liggen, ik vind ze telkens tussen mijn boeken. Enerzijds is het fijn dat ik ze blijkbaar heb aangestoken met mijn voorliefde voor boeken, anderzijds is het niet zo lekker om regelmatig een uitgedroogd, geplet exemplaar te vinden in middeleeuwse teksten, jeugdboeken en studiemateriaal.

Dan een veel belangrijker onderwerp: Sinterklaas is weer in het land. Aangekomen in het rustieke dorpje Kampen (haha), en tot in Nijmegen onderwerp van gesprek, iedere dag weer. Of je op 5 december nou heilig de goede Sint toezingt en op cadeautjes hoopt of je volpropt met pepernoten en taai-taai, terwijl je een film kijkt of een spel speelt; het doet er allemaal niet toe.
Om het helemaal goed te doen: vóór 5 december je een paar cadeautjes toe-eigenen en óp 5 december pepernoten eten en bankhangavond houden. Dat is mijn tactiek dit jaar. Bij die tactiek hoort een wel erg nieuwerwets verschijnsel. Sinterklaas heeft een e-mailadres! Niets geen briefjes meer in je schoen stoppen, met een wortel voor het peerd erbij, gewoon een e-mail met al je wensen mailen. En mocht je dan nog wat vergeten zijn, en je komt er in de stad achter? Geen probleem: Sinterklaas heeft ook een telefoonnummer. Het kan wel voorkomen dat 'ie dan niet zelf opneemt, maar dat de een of andere hulp - volgens mij geen zwarte piet - de boodschap aanneemt en je vraagt of je studie ook nog goedgaat. Zulke vragen beantwoord je dan uiteraard met een positief geluid; wie weet krijg je dan wel veel cadeaus, want een goede student heeft vást meer verdiend dan iemand die er met de pet naar gooit.
We zullen het allemaal zien het weekend, in het rustieke dorpje Kampen (gniffel gniffel).

Week van de staats***

2007-11-09T21:45:00.000+01:00

Hèhè, het is weekend. Herstel: HÈHÈ, het is WEEKEND!
Ha, dat is eruit. De drukte is dan nu hopelijk écht even een beetje over. Mijn perfectionisme al eenentwintig jaar kennende zal die drukte maandag wel weer realiteit zijn. Tijd dus om een weekend écht niets te doen, ook niet stiekem toch.
Gelukkig zijn er morgen en overmorgen (zaterdag en zondag) ideale omstandigheden om eens even niet voor mezelf te zorgen, niet naar mijn studieboeken te staren, niet blackboard te checken of het Nederlandscrowd-forum te spammen. Het is per slot van rekening al erg genoeg dat ik een paar tentamens heb teruggekregen deze week. Nouja, het loopt van slecht naar goed. De 3,2 voor syntaxis was te voorspellen, maar viel toch echt tegen. De 5,1 van filosofie zal me aan m'n reet roesten (sorry sorry), volgende periode doe ik wél mijn best, ga ik wél naar alle colleges en ga ik gewoon een 6,1 of hoger halen. Dan Ouder Nederlands nog. Mijn persoonlijke heldin mw. Rem (nouja, ze geeft een erg interessant vak in ieder geval, ze is ook een leuke docente, dus nu mag ze best even held zijn) kon mij verblijden met een 8,1. Dát zijn de leuke cijfers, en ik moet zeggen: die vind ik op het moment wat belangrijker dan de slechte cijfers. Ik moet en wil en zál de rotvakken ook wel halen, ik ben niet voor niets overgestapt van studie uiteraard.
Goed. Genoeg studie, want o ja: het is weekend en ik zou niet gaan studeren, dus me met mijn studie bezighouden moet ik ook niet doen.
Dan iets vertellen wat Evelien niet durft te doen. Speciaal voor een onderwerp een weblog opzetten is me ook wat, dus ik zal mijn draai aan het verhaal van de week geven. Het is jullie misschien nog niet opgevallen, maar Evelien en ik hebben overal en nergens aanwijzingen gekregen: het is de week van de staatsmongool. Iedere dag, week, maand van het jaar heeft tegenwoordig minstens één functie die het vroeger niet had, zo ook deze week. Misschien wordt het ook nog wel een maand, maar dat hoop ik niet.
Laat ik het eens uitleggen. De week van de staatsmongool heeft niets te maken met mensen met het syndroom van Down: zij kunnen per definitie geen staatsmongool zijn, want om staatsmongool te zijn moet je ons (lees: Evelien en mij, of wij en de hele wereldbevolking) vreselijk tot last zijn, en we kunnen ons niet voorstellen dat iemand met het syndroom van Down ons vreselijk tot last is. Het woord mongool is dus vast niet zo lief gekozen, maar om het eens lomp te zeggen: het ligt lekker in de bek.
Maar waarom dan week van de staatsmongool? Goed, er is zó veel gebeurd, ik kan het niet allemaal behandelen. Om jullie toch een idee te geven: mensen die niet nadenken over wat ze zeggen en zo ons dusdanig chagrijnig maken dat we niet meer in staat zijn nog iets nuttigs te doen. Mensen die niets zeggen en ons zo dusdanig chagrijnig maken dat we niet meer in staat zijn nog iets nuttigs (of überhaupt maar iets) te doen. Mensen die ons in de weg lopen. Mensen die álles lijken te doen om ons in de weg te lopen. Regen die precies komt als wij buiten zijn (nee vooruit, dat hoort niet bij de staatsmongool, maar past wel in zo'n week). Stormachtig weer - Piet Paulusma heeft een beetje overdreven, maar toch! - als je dan naar de winkel fietst, met de wind mee, is het leuk. Minder leuk zijn de mensen die voor je rijden en zo hard in hun remmen knijpen dat je bijna een ongeluk begaat (of overkomt). Als je terugfietst, tegen de wind in, naast enorme plassen water, de straffe wind in je gezicht, dan is het niet leuk als de verkeerslichten állemaal op rood staan. Paarse vingers, rode neuzen, knikkende knietjes en een gebrek aan handschoenen. Dan nog: verwarmingen die het niet naar behoren doen. Glas dat op het pleintje ligt waardoor je iedere keer weer een hartverzakking krijgt als je het gekggggggggggk hoort wanneer je nietsvermoedend opweg bent naar de uni of de stad op je fietsje. Wíe heeft in een zatte bui zoveel bierflesjes kapotgegooid waar ík moet fietsen!? En voor Evelien, die al zeven dagen non-stop praat over de snelbus die ze vrijdag mag gaan pakken naar Waalwijk, vanaf Den Bosch, tot overmaat van ramp de trein die vertraging heeft waardoor ze in de hobbele-hobbelebus met staatsmongolen moet zitten.
Gelukkig heeft de week van de staatsmongool tot voordeel dat je zelf extra grappig en leuk lijkt. Reclames trouwens ook. Ik heb het nooit zo enorm gehad op de KPN, maar de nieuwe reclame: ge-wel-dig! 'Goeiemoggel' en 'Ik roggel 't wiel' zijn dan ook nieuwe uitspraken die veelvuldig in gebruik zijn op gang thirstynine.
Naast die reclames is Evelien ook grappig. 'Ochi is Grieks in het nee'. Huh? 'Ochi is Grieks in het nee'.. Ooooh, is Ochi soms nee in het Grieks? Woehaha. Je had erbij moeten zijn inderdaad.
Poeeh genoeg gezeverd. Ik ga me toeleggen op het schaatsen kijken. Nu maar hopen dat er vandaag in Salt Lake géén Nederlandse schaatsstaatsmongolen zijn!

Na hard zwoegen komt relaxen

2007-10-29T09:48:00.000+01:00

Het is voor de verandering een tijdje stil geweest hier. Nu maar weer eens een update dus.
De afgelopen weken stonden in het teken van hard zwoegen. Hard zwoegen met betrekking tot mijn studie welteverstaan.
Essays schrijven, buitenlezing in Kleve, je bezighouden met Plato, Aristoteles, Augustinus en nog meer filosofen en om het allemaal nog wat erger te maken syntaxis.
Vorige week en deze week staan nogsteeds in het teken van zwoegen. Tentamens, tentamens, tentamens; ze komen me zo langzamerhand m'n strot uit. Voor niets helemaal in de stress voor Geschiedenis van het Denken, voor iets minder niets in de stress voor Verhaalanalyse, die uiteindelijk best goed ging, en waarschijnlijk helemaal niet voor niets in de stress voor syntaxis. Over minder dan een uur zal de apocalyps zich voltrekken. Maximaal 11 fouten, terwijl je allemaal bijzinnen uit een tekst moet halen, ze bovendien juist moet benoemen en vergeet vooral niet ze ook goed af te bakenen. Vervolgens zinsdelen benoemen en tot slot woordsoorten benoemen. Dat laatste is het probleem niet, maar die bijzinnen... oei! Wat er allemaal wel niet bestaat aan bijzinnen, je houdt het niet voor mogelijk. Ooit gehoord van een beknopte voorzetselvoorwerpzin? - Geeft ook niet als je 'm niet kent, als ik 'm maar ken en eventueel uit een tekst kan halen.
Gelukkig zie ik de tentamens van woensdag en donderdag wel zitten - wie voor ACV (algemene communicatieve vaardigheden) een onvoldoende weet te halen is denk ik niet helemaal lekker. Donderdag Ouder Nederlands, een van mijn favo vakken, bovendien een openboektoets. Dat zal best gaan lukken dus.
Vier van de vijf tentamens halen is op zich natuurlijk best prima, maar het liefst haal ik syntaxis ook in een keer - dan ben je er maar vanaf!
Maar nu: gelukkig gelukkig! Na hard zwoegen is het tijd voor relaxen! Ik moet er dan nog even een paar weekjes op wachten (waarin ik vast alweer stress heb opgebouwd voor volgende periode, maar och, dat is een detail) - maar het komt eraan: Eef, Maaike, Marga en Ed (drie van mijn huisgenootjes en ik) gaan Thialf onveilig maken! Zaterdag 8 december reizen we met z'n viertjes af naar Heerenveen, voor de World Cup schaatsen, vrouwen 1500 meter en heren 500 en 5000 meter. Yes! Eindelijk Sven weer zien? :) Ik zal een foto voor hem meenemen van hem, Maaike en mij ;)

Man versus vrouw

2007-09-14T23:20:00.000+02:00

De laatste tijd is me iets vreemds opgevallen. Het ligt allicht aan het feit dat ook ik ouder word. Ik heb de leeftijd bereikt waarop ik álles mag. Of althans – waarop ik volgens de wet nog meer mag. Meer verplichtingen heb vermoedelijk ook.
Hoe dan ook – vrouwen van rond mijn leeftijd kennen het volgende verschijnsel misschien wel: sta je in de winkel rustig te bekijken welke groente je zult meenemen, loopt er een vrouw van middelbare leeftijd in volle vaart met haar winkelwagentje op je in. Beter gezegd: het rechtervoorwiel van dat wagentje dendert met een noodgang over je linker kleine teen. En een sorry? Welnee, dat kennen die vrouwen niet, die vinden zichzelf veel belangrijker – of de boontjes dan wel worteltjes die in de aanbieding zijn.
Of later. Zelfde winkel, andere dag, andere vrouw, zelfde leeftijd. Loop je rustig met je winkelmandje aan de arm naar de kassa. Propt ze haar wagentje nog nét tussen jou en de vriendelijke jongeman die voor je staat. Natuurlijk paste het eigenlijk niet: je hebt een derrière van een meter breed zo ongeveer tegen je aan staan. Word je ook nog eens vreemd aangekeken – waarom in vredesnaam sta je ook zo dicht op me?
Nog niets gehoord over de Hans Differance? Beter bekend onder het pseudoniem Hans Anders. Vrouwen in de leeftijdscategorie ik-kan-alles-eten-en-drinken-ik-word-nog-lang-niet-dik kunnen zich daar beter niet laten helpen door vrouwen in de leeftijdscategorie waar ik het al eerder over had. Die zijn daar zacht uitgedrukt behoorlijk krijgszuchtig. De versie die mij ‘hielp’ in ieder geval. Op een vriendelijke glimlach heb ik haar niet kunnen betrappen. Dat vind ik helemaal niet zo erg. Ware het niet dat ze míjn bril – die eindelijk gearriveerd was – met haar @!#!$-handen kapot brak. Ja. Kapot. En niet zo’n beetje ook – er moest een nieuw montuur komen. En een sorry? Nee, vrouwen van middelbare leeftijd weten niet wat excuseren is. ‘Als het hier niet was gebeurd, was het thuis wel gebeurd’, heb ik minstens tien keer mogen horen. Nee mevrouw, ik doe nooit zo (maakt gebaar alsof ze bril doorbreekt) met mijn bril. Ik zet mijn bril alleen op mijn neus. Maar kom aan, niet kinderachtig doen. Die paar dagen kunnen er ook nog wel bij, als ik dan toch al een halve eeuwigheid wacht tot ik weer helder kan zien. Feit is toch dat vrouwen van middelbare leeftijd veel kunnen leren van mensen van dezelfde leeftijd, zij het de andere sekse. (Daar gelaten dat die vrouwen jaloers worden op jonge vrouwen van mijn leeftijd, wanneer de mannen van wie die vrouwen wat moeten leren meer aandacht hebben voor de andere vrouw – van mijn leeftijd dus – dan voor hen. Misschien is daar het leed wel begonnen zelfs. Jaloezie zal ik nooit onderschatten, daar zie ik teveel vrouwen voor geniepig naar me kijken)
Goed. De vrouw heeft wat te leren. Kijk nou eens naar die man in de trein. Het was wat overdreven – knipogen van 45-jarige mannen (blauwe ogen die hoorden bij een hoofd waar donker haar op groeide, dat dan weer wel) ben ik nog niet helemaal gewend – maar het is stukken beter dan chagrijnige vrouwen. Mannen die speels ruziën wie van de twee mij m’n fiets weer mag teruggeven idem. Of mannen die wel eens een biertje met je willen drinken – gelukkig heb ik veel vrienden die nog geen vijfendertig zijn en óók wel een biertje lusten, daar voel ik me iets meer bij op mijn gemak.
Niet dat vrouwen nu naar mij moeten gaan knipogen, me moeten vragen of ik wat met ze gaan drinken of iets dergelijks, maar de manieren van die mannen mogen ze wel overnemen.
Mannen van middelbare leeftijd zijn namelijk ook galant. Ze laten je voorgaan bij de kassa. Ze glimlachen vriendelijk wanneer je ze passeert. Ze geven je netjes een hand. Ze kijken je nooit ofte nimmer argwanend aan als je in hun winkel staat.
Nog meer opvallends. De afgelopen twee jaar was ik het gewend in mijn functie als lerares aangesproken te worden met ‘u’ en ‘mevrouw’. Buiten de klas voelt het nog wat onwennig. Zo zat ik laatst in de trein, als absoluut enige vrouwspersoon in de coupé. Twee jongens van het soort wij zijn een paar dagen op vakantie geweest, we weten niet hoe treinen werken en we hebben een pot clearasil nodig, zaten in de vierzit naast me. ‘Mevrouw, weet u waar we zijn?’ huh? ‘(gniffel) ja. Veenendaal de Klomp’. ‘Veenendaal bekomp? Nooit van gehoord’, zegt jongen A. tegen jongen B. ‘Nee, ik ook niet. Het is in ieder geval nog niet Arnhem. Dat kan ook niet, want volgens dit papier moeten we daar nog niet zijn.’ Geamuseerd luister ik mee naar wat ze te zeggen hebben tegen elkaar. Het gesprek springt van de hak op de tak. Van dropjes die zo lekker zijn tot het reizen in treinen. Van de wallen (hebben ze het daar nou écht over? Stoerdoenerij, weet ik als ex-docente te interpreteren) tot het vragen van de weg. Het worden later zeker galante mannen van middelbare leeftijd. Ze vragen me nog eens iets, spreken me met ‘u’ en ‘mevrouw’ aan en wensen me een goed weekend en welterusten wanneer we in Arnhem arriveren.
Kijk. Zo kan het dus ook. Vrouwen van middelbare leeftijd hebben nog heel wat te leren. Wat mij betreft beginnen ze met niet meer over mijn voet te rijden met hun winkelwagentje.

Over vakantie

2007-08-10T20:42:00.000+02:00

Heb je er wel eens over nagedacht waarom vakantie ‘vakantie’ heet? Nu is de perfecte tijd om dat eens uit te zoeken. Ik heb per slot van rekening niet voor niets vakantie. Het wordt tijd dat ik weet wat ik dan precies heb.

Volgens een etymologisch woordenboek op internet komt vakantie van het Latijnse ‘vacāre’. Nu heb ik niet zoveel verstand van Latijn, maar ik weet wel dat het ‘vrij zijn’ betekent. Waarvan je dan vrij bent blijft de vraag. Over het algemeen bedoelen wij denk ik vrij van onze dagelijkse verplichtingen op werk/studie. Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik heb nog nooit een ‘vrij’ persoon als in zonder vaste relatie horen zeggen ‘ik heb vakantie’, als diegene bedoelde geen relatie te hebben. De reden dat de een meer vrij is dan de ander heeft dan ook niets te maken met de mate van bezet zijn in persoonlijke sfeer. Vacāre gaat voor mij dus alleen om het vrij zin in de zin van ‘niet te hoeven werken en/of studeren’.
Goed. Vakantie. Vaak heb ik me erover verbaasd hoe ongelofelijk veel woordcombinaties je kunt maken met vakantie. Vakantiewerk (ook weer zoiets geks: vrij zijn van je werk-werk?), vakantiegeld, vakantiehuis, vakantieliefde, vakantiefoto’s en ga zo maar door.
Je kunt willekeurig welk woord achter ‘vakantie’ plakken, er is altijd wel iemand die het gebruikt.
Zo hoorde ik laatst iemand spreken over ‘vakantieschoonmaak’. Voor mij heeft schoonmaken veel met mijn werk te maken en helemaal niets met vakantie. Of de nog gekkere ‘vakantiefiets’, sorry maar mijn fiets moet het door het jaar heen óók doen, alleen in de vakantie is niet genoeg. Zo ook vakantiegeld, vakantiehuis en vakantiekleren.

Een van de meest gestelde vragen de afgelopen tijd is ‘ga je nog op vakantie?’. Sorry?! Ik zit daar niet op hoor – laat staan dat ik erop ga – ik heb het gewoon. Wanneer ik dan zeg dat mijn fiets geen naam heeft word ik schaapachtig aangekeken. De blikken die ‘waar héb je het in vredesnaam over’ uitstralen negeer ik. Denk maar eens na over wat je aan me vraagt. Ik wacht het moment af dat mensen me aankijken met een mengvorm tussen onbegrip en een blik van vermeende gekte, dan zeg ik ‘oh je bedoelt of ik deze zomer nog weg ga? Nee, ik blijf lekker thuis genieten van mijn vrijheid. Eigenlijk heb ik ook gewoon geen geld om weg te gaan. Of vrienden die met me mee kunnen.’

Gelukkig zijn een paar van mijn huisgenoten ook niet ‘op vakantie’. Of al terug. De avondjes voor de tv komen rustig weer op gang. De bijbehorende hapjes en drankjes binnen handbereik. De meest interessante gesprekken erachteraan. Opvallend dat er een recht evenredig verband bestaat tussen het tijdstip (lees: aantal drankjes dat naar binnen is gegaan) en de mate van interessantheid van de gesprekken.
Zo hadden we het gisteren over plassen. Plassen? Ja, die van het soort ‘mijn blaas zit vol en die moet leeg’. Het viel me op dat ik dat gevoel die dag zo’n 15 keer had gehad. Misschien ben ik te lui en zweet ik niet (to be honest, no), of dronk ik te veel (water en de-lekkerste-limonade-van-de-eeuw). Hoe dan ook, Wouter die eindelijk óók eens ‘nodig moest’ vroeg zich af hoe vaak je in leven eigenlijk plast. Hoeveel tijd je daaraan kwijt bent. Ik vermoedde dat het behoorlijk veel tijd betrof. We hadden geen pen en papier bij de hand (de hapjes en drankjes stonden namelijk al binnen handbereik, pen en papier paste er niet meer bij). Eigenlijk hadden we ook de energie niet meer om dingen uit te rekenen.
Gelukkig had ik de volgende dag vakantie en dus niet veel nuttigs te doen. Ook was ik niet ‘op vakantie’. Even uitrekenen hoeveel tijd ik al zo’n beetje heb besteed in het kleinste kamertje dat ik ken, en dan alleen de keren dat het vocht z’n weg zocht naar het riool.
Op een gemiddelde dag ga ik 10 keer naar de wc (meestal waarschijnlijk zo’n 8 keer, maar aangezien je in de kroeg vaker gaat en dat ook nog wel eens gebeurt – gekke studenten ook, kom ik gemiddeld uit op 10 keer). Leg dan de gemiddelde tijd dat je die plas doet/je in dat kamertje bevindt op 30 seconden of zo. Dat is dus al 300 seconden, dus 5 minuten per dag.
In een week 5 maal 7 is 35 minuten bezig zijn met je plas.
In een jaar 35 maal 52 is 1820 minuten is 30 1/3 uur. Hoeveel ik vroeger plaste weet ik niet, maar voor het gemak ga ik ervan uit dat ik toen net zo vaak ging. Vooruit, ik ging toen nog niet naar de kroeg, zeker niet wekelijks, maar ik werd wél vaak ’s nachts wakker (gemaakt) voor een plas. Dat heft het weer op, toch?
Over 1,5 week leef ik 21 jaar. 21 maal 30 1/3 uur is – jeee – 637 uur. Hoeveel 637 uur is zegt ons misschien niet zo veel. In dagen dus maar: 637 gedeeld door 24 uur is 26,5 dag. 26,5 etmaal!

Wat ik allemaal wel niet had kunnen dóen in die tijd! Dat zou me nog eens een vakantie zijn…

2007-08-08T09:21:00.000+02:00

When I go skating on thin ice

2007-06-30T12:14:00.000+02:00

Het is inmiddels bijna twee weken geleden, maar jullie hebben nog een stukje tegoed over Sven Kramer. Natuurlijk heb ik ook wel meer te vertellen, maar dit is het leukste om te lezen (vermoedelijk).

Een verslag. When I go skating on thin ice.

Zondagochtend 17 juni 06:50. Mijn wekker gaat af. Om 07:10 zal ik gebeld worden door radio 2 - het programma Plaza doet aan een 'wake-up call', dit houdt in dat ze iemand wakker gaan bellen, die iets bijzonders gaat doen die dag. Nu was het een beetje tricky - het was die dag vaderdag, en wat ga ik doen? Naar Heerenveen.

Nadat pietje van de radio me heel vaak heeft proberen te bellen (mijn telefoon begaf het telkens), was het na 10 keer scheepsrecht. Ik kreeg iemand aan de lijn, die me vertelde dat ik over 3 minuten live in de uitzending zou zijn. Na die korte tijd wachten kreeg ik Harjo Thijs aan de lijn. Het resultaat? Eerst een paar minuten hartkloppingen, vervolgens een paar minuten dikke lol met Harjo, mijn radiodebuut, ik kon even oefenen voor later (voor insiders). Allicht komt er dan écht iets van mijn radio- en/of tv-carrière als sportverslaggeefster?

Om een lang verhaal kort te maken: het was leuk om op de radio te komen! Veel reacties gehad ook.

Na dat gesprek moest ik opschieten, kleren aan, ontbijtje naar binnen werken en samen met Maaike op onze fiets springen. Ja hoor, de trein gemist, hij reed aan onze neus voorbij. Een half uurtje wachten dus maar. Daarna is alles vlekkeloos verlopen.

Om elf uur waren we dan in Heerenveen. Hup, in de taxibus naar het Thialfstadion, waar we eerst een bakkie koffie dronken en Sven ontmoetten. (Hij is groot! ;)) Na de koffie de schaatsen aan en prutsen maar! Anderhalf jaar me niet op ijs begeven, dus het was even wennen. Ging wel veel beter dan ik had gedacht.

Sven gaf ons een schaatsclinic, hij had de een of andere voorkeur voor achterwerken (of zou het misschien nuttig zijn, je kont naar achter en dus ver door je knieën?), en tot mijn grote vreugde was ik het niet met de eerste per ongeluk dubbelzinnige opmerking. 'En nu wil ik die konten van jullie beter zien'... Sven? Hallo? Juist, hij zag zelf ook in dat het wat lullig klonk. Verder was het allemaal wel heel leuk hoor! Bewijsmateriaal? Oké, vooruit, hier is het:

Na het schaatsen gingen we lunchen. Heeeeerlijke dingen allemaal, poeh! Die mensen van voorlichtinsbureau brood weten wel wat ze ons voorschotelen. Hoe gezond het was... Aardbeien zijn gezond toch? In combinatie met room en een croissantje misschien iets minder, maar vooruit, dat konden we best hebben. Of dit heeft bijgedragen aan jongeren aan het brood te krijgen weet ik niet, maar in ieder geval wel aan het jongeren aan het schaatsen (kijken), al was het maar om de mensen die je dan op zo'n baan tegenkomt. Al het gegiechel van 16-jarigen namen we op de koop toe (zo ook Sven).

Leuk detail: ik dacht te zullen vallen (de oefeningen die Sven voor ons had waren nou niet direct de meest standaarddingen die ik doorgaans doe). Met als gevolg een Elske die zegt: ja hallo, ik ga zo op m'n kont hoor als ik dat doe. Een Sven die zegt: dat maakt niet uit, pak m'n hand maar (en voor ik dat kon doen had hij mijn hand al gepakt). En de ontknoping: Elske schaatst rustig door, ook als Sven teruggaat, en wat doet Sven? In front of all of the rest gaat hij op z'n kont. HA! En ik was het niet! De grap is dat er ook een journalist in de buurt was die dit voorval heeft gepubliceerd ergens op het wereldwijde web.

Ander leuk detail: Ik dacht iets niet te kunnen (tenzij het de bedoeling was dat ik in de split zou vallen). 'En ik zie eruit alsof ik dat kan?' 'Ja', zegt Sven overtuigd, 'dat weet ik wel zeker'. Jaja... Vooruit, het lukte allemaal wel, maar toch. En wat doet Sven dan? Kijken of het wel goed gaat:

Nog meer bewijs dat ik daar echt was? En dat het echt Sven was natuurlijk? Klik maar eens op een van de volgende links...

http://www.bakkersinbedrijf.nl/wm.cgi?id=882

http://www.svenkramer.nl/.agripress.be/start/artikel/252374/nl .

http://svenkramer.nl/

En zelfs een filmpje op youtube... Wat kan ik mooi mijn schaatsen vastmaken hè? http://nl.youtube.com/watch?v=pBu2WucQH90

Na de lunch ging Sven nog wat handtekeningen uitdelen. Hoera... Haha, nee dat was wel leuk. Daarna was het hele gebeuren helaas alweer over, maar Maaike en ik hadden er nog geen genoeg van. Maaike wilde óók wel graag schaatsen, en ik was het nog niet beu. Huppekee, vertellen dat we niet in het busje mee naar het station hoefden dus. We zorgden zelf wel dat we weer in de bewoonde wereld kwamen. 'Maar er gaan maar weinig bussen op zondag hoor. En het is zeker een half uur lopen', ooh maar dat is niet erg! 'We liften wel of zo' LIFTEN!? Ja hoor, geen probleem, doe ik wel vaker. Pfff, dat zagen ze nog niet gebeuren. Sven overigens wel, die moest lachen. Twee studentes uit Nijmegen, wat denk je dan? Dat die op hun mondje gevallen zijn? Nee hoor, wij komen er wel!

En zo gezegd, zo gedaan. De schaatsen weer meegekregen (we hoefden ze weer niet te huren! :)), een uur schaatsen, Rian Ket tegen het lijf lopen (bijna dan, en het was meer schaatsen dan lopen), andere mensen die we denken te kennen zien (beter gezegd, die ik denk te kennen). En lekker een beetje rondjes rijden. Iedereen in schaatspak, iedereen heel hard, en Maaike en Els op hun dooie gemakje (nouja... in ieder geval niet zo hard als de rest) allebei met roze vest en broek tot net over de knieën. Hoe rolbevestigend, maar och, het gaat erom dat we lol hadden! Dat de rest lol om ons had maakt daarbij niet uit.

Genoeg leesvoor gehad? Ja, dat vind ik ook wel. Om een uur of half vier stapten we van het ijs, keken nog eventjes en aanvaardden vervolgens de weg naar het verre Nijmegen. Na een paar minuutjes kregen we een lift naar het station, de man die ons die lift gaf vond het heel leuk om wat van Sven Kramer te horen, hij vond altijd al dat 'die jongen ten minste zichzelf blijft'. Daar konden wij het wel mee eens zijn.

Na een ommelandse reis kwamen we in Nijmegen aan. De hele tijd natuurlijk over onze belevenissen van de dag gepraat. En wat gebeurt er? Ja hoor, we kijken foto's (op mijn camera), moeten heel erg lachen telkens en dan... vraagt iemand met wie dat dan was. Sven Kramer. Ah ja, dat dacht ze al - ze had vroeger bij hem in de schaatsploeg gezeten. Aah! De wereld is maar klein. 'Het was vroeger een rotjoch. Hij was een keer op mijn feestje en gooide met eten. Toen heeft mijn moeder hem naar huis gestuurd.' Haha! Met eten gooien kan hij nog steeds, al deed hij dat vandaag per ongeluk bij de lunch. En natuurlijk - jongetjes van elf zijn anders dan mannen van eenentwintig.

You're so marvellous!

Het is een wondere wereld

2007-05-20T11:37:00.001+02:00

Een wondere wereld - dat is het zeker.

Er gebeurt hier van alles (al zal ik niet alles beschrijven, dat duurt te lang, bovendien zou dat saai zijn om te lezen).

Voor de mensen die het nog niet weten: Ik ga lunchen met Sven Kramer! Lunchen met Sven Kramer, waarom? Ja... dat krijg je als je een prijsvraag wint... Vroeger was ik al goed in het winnen van kleine prijsjes (met bingo, met tekenwedstrijden, met puzzels); blijkbaar gaat mijn geluk gewoon door. In het Veronicamagazine, dat wij iedere week krijgen, stond een prijsvraag: raad welke BN'er een broodje vasthoudt, en win een lunch met die persoon. Je zag alleen de pols + hand met een broodje erin.
De mouw zei ons dat het een TVM'er was (schaatsploeg), het broodbeleg zei ons dat het een Fries moest zijn (de Friese vlag was gemaakt met plakjes kaas en tomaat). Evelien, m'n huisgenootje, kwam vol enthousiasme naar me toe en zei dat het Sven was en dat ik moest sms'en. Ik ging naar de website die onder de advertentie stond, zag het silhouet van Kramer (duidelijk) en vulde mijn gegevens in en dat híj op die foto stond. Luttele weken later werd ik gebeld door een vrouw van Voorlichtingsbureau brood. Ik had gewonnen! Zie ook http://www.broodkanaltijd.nl

Uiteraard kon ik mijn geluk niet op! Rondspringend door het huis heb ik het iedereen verteld. We zijn nu aan het brainstormen wat ik allemaal tegen Sven kan zeggen - ik zal in ieder geval proberen geen enorme flater te slaan.

Wat ik Sven in ieder geval moet laten zien volgens mijn huisgenoten - onze Wall of fame in de keuken:
Hoe het allemaal afloopt met Sven zullen jullie nog wel horen - eerst nog maar eens een paar weekjes geduldig afwachten (en een aantekeningenboekje bij de hand houden voor als ik geniale opmerkingen verzin die ik tegen hem kan maken).

De rest van de wondere wereld gaat ook door. Nadat het een tijdje niet meer zulk mooi weer was - een maand geleden hadden we een maand lang zomer, weten jullie nog? - was het afgelopen week bést mooi weer. Donderdag (hemelvaart, vrije dag) besloot ik eens lekker een stukje te gaan wandelen. Eíndelijk vergat ik mijn camera eens niet. Ik ging naar het park dat vlakbij Hoogeveldt lag en liep door naar de botanische tuin. Ik maakte wat foto's. Gewéldigmooi is Nijmegen eigenlijk! Ik zou veel vaker foto's moeten maken, om later te laten zien aan - tja wie dan ook eigenlijk - zodat ze zien in wat voor geweldige stad ik studeerde.

De foto's die ik donderdag maakte zijn niet zozeer van de stad (lees: helemaal niet), maar ze zijn wel mooi genoeg om ze met jullie te willen delen.

Tot zover voor vandaag. De volgende keer zal ik allicht weer eens wat nuttigs vertellen.

overal en nergens

2007-03-25T18:08:00.000+02:00

Het is alweer even geleden dat ik iets gepost heb op m'n blog. In de tussentijd zijn er heel wat dingen gebeurd, dus ik heb wel het een en ander te vertellen.

Zoals veel mensen inmiddels wel weten: ik stop met mijn studie en ga overstappen naar de universiteit. Het verbaasde me dat veel mensen er van schrokken dat ik het vertelde. Ik dacht zelf dat het wel bekend was dat ik niet zo erg tevreden was met mijn studie, maar blijkbaar heb ik toch vol enthousiasme altijd verteld over de dingen die ik wel leuk vond. Om het dan nog maar even uit te leggen: ik ben erachter gekomen dat ik niet wil werken in het voorgezet onderwijs, ik kan er te weinig met mijn kennis. Verder vond ik de vakinhoudelijke kant van mijn studie teleurstellend, ik wachtte telkens maar op interessante vakken. Wanneer die vakken er dan waren gingen ze me niet diep genoeg. Kortom: ik wilde me minder richten op het lesgeven en hoe je dat doet (ik denk ook dat het iets is wat in je zit of niet; je kunt niet alles aanleren) en meer op het vakinhoudelijke.

Ik hoopte dat ik in april kon beginnen met Nederlands aan de uni, maar dit schijnt niet mogelijk te zijn. Nu ben ik dus hard op zoek naar werk, zodat ik weer wat geld heb en zodat ik niet heel de tijd thuis zit niets te doen.

De komende paar weken zal ik nog wel op de HAN rondlopen, ik ben nog bezig met een project (film voor massamedia) en ik volg nog een vak: taalkunde.

Over een aantal maanden kan ik dan lekker gaan rondlopen op de uni, ik hoop dat het een stuk uitdagender zal zijn.

In de afgelopen 2,5 week heb ik 2 keer dies gehad. Twee weken geleden van de VGST (twente), dat was in Wezep in Coelenhage (waar ik overigens eerder was geweest, met de bruiloft van mijn zus en zwager). Dat was heel leuk - lekker officieel allemaal (leuk, mannen aan je tafel die opstaan als je naar het toilet gaat en zo), het was ook heel tof om allemaal oud-klasgenootjes weer te zien en spreken. De foto's staan sinds kort op hun site, ik zal er hier een paar posten.

Vrijdag hadden we dies van de VGSN, daar zijn uiteraard nu nog geen foto's van, maar dat komt vanzelf. Het was heel leuk, de locatie was in Mill (net als vorig jaar, maar wel een andere locatie), het was een gezellige avond - met overigens bijna geen afvaardigingen - 1 om precies te zijn. Dat was dan weer de VGST, dus in 2 weken tijd 2 keer VGST'ers gespot.

Op de dies hebben we nog een cursus salsadansen gehad - wat was dat tof! Echt heel erg leuk. De afterdies was in café Daen, ook geslaagd! De volgende dag voelde alles iets minder prettig, maar dat hoort erbij denk ik dan maar. Vandaag, 2 dagen erna voel ik me al een stuk beter, een eindje fietsen en wandelen doet wonderen! M'n opgelopen verkoudheid gaat wel weer over (hatsjoee).

Oja - voor ik het vergeet: een tijdje geleden hadden we uitweekend in Giethoorn. We zaten op een klein eilandje, hadden een aantal zeilpunters tot onze beschikking en een kampeerboederij. Van tevoren was ik een tikkeltje cynisch over de locatie - je zou niet zomaar even een stukje kunnen gaan wandelen - maar het was geweldig! De zon scheen lekker (vooral zaterdagmiddag), de sfeer was goed. Ik was erg moe dat weekend (daarvoor ook al, maargoed), maar ik heb me er prima vermaakt. Vooral het zeilen/punteren op zaterdagmiddag met Job en Dirk was relaxt - lekker genieten van de zon, een beetje geinen en hun het zware werk laten doen :) precies zoals het hoort dus.

Voor nu was dit het wel weer even :) Tabee en auf wiedersehen

There and back again

2007-02-19T09:55:00.000+01:00

Na een radiostilte (?) van bijna twee maanden ben ik er weer eens.

Ik had niet zo heel veel te vertellen, vandaar. Op die momenten kun je ervoor kiezen toch wat te schrijven, maar aangezien iedereen al zóveel blogs moet bijhouden, leek me dat niet zo handig.

Nu toch maar weer een verhaaltje, al is het lang zo spectaculair niet als alle ik-reis-rond-de-wereld-verhalen van anderen.

Eerst maar een update van waar ik allemaal mee bezig ben hier in Nijmegen. Ik loop nogsteeds stage op het stedelijk daltoncollege in Zutphen. Over zes weken is de stage afgelopen - dat vind ik niet zo erg, want ik weet inmiddels wel dat ik echt niet wil gaan lesgeven op het vmbo. Het om half zes mijn bed uitkomen begint ook vervelend te worden. Gelukkig kan ik over een poosje dus gewoon alleen weer colleges volgen. Niet dat ik die nu overigens niet heb - de drie dagen dat ik niet in Zutphen ben zitten over het algemeen vol met colleges en werkgroepen. Mix daar nog het werk voor het CSN-bestuur en m'n bijbaantje bij en je krijgt een druk programma. Dan heb ik het nog geeneens over de activiteiten van de VGSN die we hebben, de aandacht die m'n huisgenootjes vragen (;)) en natuurlijk m'n familie. Kortom: erg rustig is het niet.

Daarbij moet ik wel aantekenen dat ik nu een weekje vakantie heb, dus zo ontzettend druk is het ook weer niet. Ik heb weer wat tijd om te werken voor uitgeverij Kok (ik kan het geld bést gebruiken) en om wat leuke dingen te gaan doen. Niet dat ik al veel gepland heb, maar ik verzin nog wel wat.

Vanmorgen was het overigens even heel vervelend: sowieso, om op maandagochtend in je akantie om half 9 (!!!) ergens te moeten zijn is niet lekker. Komt er nog bij dat ik gisternacht pas om kwart over 1 thuis was, omdat de trein niet opschoot (lees: omdat er een aanrijding was en ik moest omrijden). En wat denk je dat er gebeurt? Ja hoor, Elske heeft net gedoucht, helemaal wakker, net een ontbijtje naar binnen aan het werken, wordt er gebeld: het universitair medisch centrum: de afspraak van vanmorgen gaat niet door, de man naar wie ik toe moest is ziek... @#$ Bah!!!
Goed, dat waren genoeg frustraties. Nog even wat leukere dingen.

Ik heb nog niets geschreven over het kerstdiner dat we hadden met Hoogeveldt gang 39 geloof ik... Zie gang39.hyves.nl voor veel foto's. Ik zal er hier ook wat posten.

De volgende foto's zijn ook van Hoogeveldt gang 39, maar ze hebben niets (of: weinig) te maken met het kerstdiner. Het gaat hier om een wist-je-datmuur (ook wel: plaagmuur) en wat andere foto's.

Nou, dat zijn geloof ik al heel wat foto's. Toch blijft het hier even niet bij.

Gisteren was ik in Den Haag, bij mijn broer en schoonzus en neefjes. Daar heb ik natuurlijk wat foto's gemaakt (voornamelijk van Laurens, dat schattige baby'tje op de foto's :)).

Ik heb in totaal een uur of 7 gedaan over het van huis tot huis en teruggaan, maar het was het waard hoor! I went there and back again, met (onder andere!) dit resultaat:

Op de valreep

2006-12-30T13:17:00.000+01:00

Zo, nog even een post voor het nieuwe jaar.

Ten eerste: vandaag Studio Oliebol! Op de bazalea maken ze zich nuttig - 24 uur radio. Luisteraars hebben ze daarbij uiteraard nodig, maar ditmaal zeker: er zijn sponsors gevonden die geld geven voor het aantal luisteraars in een bepaald uur. Dat sponsorgeld zal gaan naar een alfabetiseringsproject in Benin. Een extra reden om snel naar www.bazalea.nl te gaan en OliebolFM aan te zetten.

Verder: 2006 is dus bijna afgelopen. Mijn lichaam dacht: mooi, goed moment om het nog even af te laten weten. Ja hoor, buikgriep. Nouja, ik ben bijna helemaal beter gelukkig (dankzij Studio Oliebol? of waren het de bloemen die ik kreeg?). Ik ben nog wel wat slapjes. Thee en crackertjes zorgen er nu niet bepaald voor dat ik me sterk voel, maar ik wil ook niet het risico lopen dat alles er weer uit komt. (lekker onderwerp hè?) In ieder geval - 2006 loopt dus op z'n eind. Zoals ieder jaar op de dag voor oudjaarsdag is vandaag m'n moeder jarig. Gefeliciteerd mam, het kan even niet 'in het echt' - of ik moet snel een ticket naar Canada krijgen. Op de dag voor oud&nieuw moet ik dit jaar nog iets. Morgen is er een feest op bazalea om het nieuwe jaar samen in te gaan. Het thema: Hero & Zero. Wie is nu mijn held? Zijn er wel heldinnen? Zal ik daar makkelijk op kunnen lijken? Of toch maar een zero? Lastig lastig. Vanmiddag de stad maar eens in om te kijken hoe ik kan gaan.

Ik ga een beetje terug in de tijd steeds. Nog maar even vertellen wat ik afgelopen woensdag (27 december) heb gedaan dan. Ja hoor - ik ben weer bij NEC geweest. NEC-Heerenveen was het ditmaal. Het mocht helaas niet baten dat we met zeven VGSN'ers kwamen, het werd 0-2. Het was wél gezellig en zeker voor herhaling vatbaar. Wat overigens stiekem toch ook leuk is: de live chat op het scherm. Ik wilde net meedelen aan Christien en Rienke dat ik dat altijd zo suf vind - toen ik onze namen zag verschijnen. Geert zei even hoi tegen ons. Twee rijen naar voren roepen kan natuurlijk ook niet, zoiets moet via dat scherm. Leukleuk, ik kwam tot de conclusie dat ik vást eerst altijd jaloers was, omdat er nooit iemand naar/voor mij iets schreef.

Nog een kleine opmerking over mij trouwens: mijn haren zijn tegenwoordig mahoniekleurig. Mahoniekleurig? Ja, weet je wel, haar verven, mahonie, rood hoe je het ook noemen wilt. Het is mooi geworden vind ik - en nu weet iedereen het vast die me nog niet heeft gezien, dan hoeven jullie niet te schrikken als je me ziet.

Tot slot nog wat nieuws dat niet uit den lande komt. Vandaag is de doodstraf van Saddam Hussein ten uitvoer gebracht. Hij is opgehangen. Ik ben benieuwd hoe het nu verder zal gaan in Irak. Mij is de mening toegedaan dat dit niets zal oplossen. Naast het feit dat ik tegen de doodstraf ben, denk ik dat je met het uitschakelen van een ex-dictator niet moet denken dat het nu ineens snel zal gaan. Zal het geweld nu worden ingedamd? Ik denk dat hier niet zo snel een eind aan zal komen. Misschien is het juist weer een reden voor bepaalde groeperingen om extra geweld te gaan gebruiken. Het zal afwachten zijn hoe de situatie zich gaat ontwikkelen. Het is te hopen dat er in Irak een eerlijke democratie zal kunnen ontstaan.

Het voordeel van werken

2006-12-12T12:02:00.000+01:00

Sinds een paar weken loop ik stage op het Stedelijk Daltoncollege in Zutphen.
Hoewel ik erg vroeg mijn bed uit moet om op tijd voor het eerste uur daar te zijn (05:30 gaat de wekker!), bevalt het mij erg goed. In het begin was het wennen, lange dagen, lesgeven, verantwoordelijkheden, niet lang naar SooS kunnen, pubers om je heen. Nu zie ik meer de voordelen ervan in. Ik ben straks een flinke ervaring rijker, ik kan lekker veel lessen geven, zien hoe het is om docent te zijn. Het is wel jammer dat ik een half jaar lang niet naar SooS kan, of maar heel kort, maar dat overleef ik wel. Des te leuker is het straks als ik weer lekker wél kan gaan.
Het werken heeft nog een voordeel: kerstpakketten. Op mijn stageschool doen ze niet aan een kerstpakket als in: een doos met allemaal lekkere dingen per stuk verpakt, heel duur, wat je ook zelf kunt kopen en een fles wijn die er net wat te luxe uitziet voor z'n smaak. Nee, op het Stedelijk Dalton hebben ze dat heel goed opgelost: iedereen krijgt een boekenbon van 25 euro, te besteden bij een bepaalde boekhandel in Zutphen. Gisteren was het zover: we konden onze boekenbon gaan gebruiken.
Van tevoren wist ik niet zo goed wat ik moest kiezen. Een jeugdboek? Twee jeugdboeken? Een jeugdboek en een boek uit de volwassenenliteratuur? Welke schrijver? Welk thema? Ik besloot dat ik het wel zou zien als ik daar rondliep. En zo gebeurde het dat we om iets over 7 op maandagavond in de boekhandel aankwamen en lekker konden rondneuzen.
Ik besloot al snel dat het geen jeugdboek zou worden - er stonden geen boeken die ik nog erg graag wilde hebben. Wel was er een afdeling met poëzie. Dat sprak me aan. Verder had ik ook al erg veel andere boeken gezien die me erg aanspraken. Een boek over het onstaan van het Nederlands (weet u mam, dat boek dat wij allebei mooi vonden). Dat boek was echter veel te duur, en ik had geen behoefte aan zelf de helft bijleggen. Een keus dus uit de andere boeken. Dat bleek nog moeilijk zat. Ik kreeg even wat tijd om rustig na te denken en de titels te laten bezinken. Een leraar van de school las een kerstverhaal voor (jammer dat hij niet zo goed kon voorlezen, ik kon mijn gedachten er niet bij houden. Of kwam dat ergens anders door..?), ik bleef ondertussen nadenken. Na wat tips van andere docenten (ongevraagd, maar daarom niet minder welkom) besloot ik het boek 'De schaduw van de wind' van Carloz Ruiz Zafón te halen en daarbij nog een dichtbundel van Ida Gerhardt, 'Zeven maal om de aarde te gaan', met in mijn gedachten Carine Frielink.

De hoeveelheid boeken die ik de laatste tijd in huis heb gehaald maakt het voor mij helaas niet mogelijk ze allemaal snel te lezen. Het is goed dat de kerstvakantie eraan komt, dan zal ik tijd vrijmaken om te lezen.
Afgelopen weekend heb ik twee boeken gelezen, in de week ervoor ook twee boeken. Wat dat betreft schiet het dus best op, maar hoe meer tijd ik heb om te lezen, hoe tevredener ik ben. Het mag natuurlijk ook niet gaan lijden onder mijn sociale contacten.
Nog een leuke bijkomstigheid van al die boeken lezen: ik kan ze uitlenen aan mijn ganggenoot, een NT2'er. Ik ben benieuwd wat hij vindt van 'De bastaard van Brussel' en 'Het verhaal van een taal'. Als hij mijn grap serieus heeft opgevat (waarvan ik hem verdenk), heb ik over een week een schriftelijk boekverslag liggen en krijgen we op het kerstdiner met onze gang (volgende week woensdag) een mondeling verslag van het ontstaan van de Nederlandse taal, gegeven door Maroef. We zullen zien.

Ik heb weer even lang genoeg studieontwijkend gedrag vertoond. Tot de volgende keer maar weer.

Onee, nog een dingetje: ik heb van Sinterklaas toch een mooie poster gekregen! Nieuwsgierig? Kom maar kijken op mijn kamer, of zie hier de kleinere versie:

Poëzie

2006-11-12T19:46:00.000+01:00

Afgelopen periode hadden we het vak poëzie. Heel leuk, vond ik.
Een paar zelfgeschreven gedichten zal ik hier publiceren. Vind ervan wat je wilt, maar vergeet ook niet dat aan mij te laten weten. Steeds meer houd ik van het krijgen van feedback (dat is maar goed, want ik krijg het op m'n opleiding hoe dan ook).

Vandaag nog
komt er verandering.
Mocht het zo zijn dat ik kon leven
van de verwondering.

Vandaag nog
keek ik haar in de ogen.
De prikkel, de pijn,
mijn onvermogen.

Vandaag nog
ga ik heen
naar het eind van de tijden.

Vandaag nog
besef ik
leiden is lijden.

Dat was nummer een. Hoorde bij de opdracht 'begin een gedicht met de woorden "vandaag nog"'
Nummer twee, met de opdracht een gedicht te schrijven met als titel 'later'.

Later

Ik vang hier de tijd
in mijn net ligt hij.
Hij gaat door,
het net scheurt en ik
ga mee.

Ik vang hier de tijd
hij blijft, draait om me heen
wil niet kan niet ga niet.

Ving ze de tijd,
ging ze mee.
De wonden hier geslagen
spreken voor zich.

De twee volgende gedichten hoorden bij de opdracht 'schrijf een liefdesgedicht'. In hoeverre dat is gelukt weet ik niet, maar ik kan de gedichten hoe dan ook publiceren.

Ogen in het donker
gepraat
gedoe
ondoorgrondelijk

Toch niet zo mooi; zo echt; zo vreemd
zo
echt

Zit het daar opgesloten?
In mijn hoofd, in mijn hart?
Zo echt

Ik ben er geweest
met jou, samen.
Hand in hand gingen we
je lachte
je was er
was

Waar

En tot slot:

Zie toch zijn ogen,
ze zien te veel, ze kijken.
Telkens weer gaat door hem heen
het is er.

De oppervlakkigheid van het bestaan,
haar ogen.
De pijn, de liefde kan niet weg
het is er.

Zie toch zijn ogen,
ze doorgronden alles.
Zie toch zijn ogen,
ze glimlachen.

Voor het hypothetische geval iemand deze gedichten érgens voor wil gebruiken: dat kan, dat mag, maar niet zonder mijn toestemming.

Minister Hoogervorst of De Carrière van Elske

2006-10-25T09:03:00.000+02:00

Vaak lees ik het nieuws op NU.nl. Ik weet niet of jullie dat ook wel eens doen, maar het valt me de laatste tijd op dat er veel spelfouten op de site staan.
Ik kan me hier persoonlijk mateloos aan ergeren. Meestal zijn het niet zulke opvallende fouten, dus ben ik waarschijnlijk een van de weinigen die het ziet, laat staan zich eraan ergert.
Nu heeft NU.nl het gisteren wel erg bont gemaakt. Ik las het volgende:

AMSTERDAM - Het Kamerlid Gonny van Oudenallen heeft dinsdag in de Kamer voor de nodige hilariteit gezorgd door minister Hans Hoogervorst (Volksgezondheid) niet te herkennen. Dat meldt NOS Teletekst.
Tijdens het wekelijkse vragenuurtje stelde ze hem vragen over het griepvaccin, maar meende een vervanger voor zich te hebben. Nadat voorzitter Weisglas had gezegd dat Hoogervorst al geruime tijd aanwezig was en Hoogervorst zelf haar vragen had beantwoord, dacht Van Oudenallen nog steeds dat ze niet met de minister zelf van doen had.
Hoogervorst zei daarop dat hij de echte minister Hoogervorst was. "Sinds de invoering van het zorgstelsel wordt ik op straat herkend en ik hoop dat dit in de Kamer ook zo is", zo zei hij.

Ik moest eerst erg lachen om het bericht, het was tamelijk dom van Van Oudenallen. Toen ik die fout las moest ik nog meer lachen. Niet alleen het Kamerlid blijkt dom te zijn, ook NU.nl heeft ze niet altijd allemaal op een rijtje.
Ik besloot een mailtje te sturen naar de redactie van NU.nl. Onderaan ieder bericht staat namelijk altijd: regaeren op dit bericht? Dat leek mij dus wel wat.
Ik schreef een correct mailtje waarin ik aangaf teleurgesteld te zijn steeds vaker fouten te moeten ontdekken in de nieuwsberichten en dat voor mij zo het aannemelijkheidsgehalte van het nieuws aanmerkelijk minder wordt.
Nog geen kwartier later kreeg ik een mailtje terug van een redacteur van NU.nl. 'Bedankt voor je e-mail. We hebben de fout inmiddels verbeterd. (...)'
Dit had ik toch niet verwacht! NU.nl wordt weer wat betrouwbaarder voor mij. Ik besloot het nog even te controleren, was wel benieuwd of míjn opmerkelijkheid (en daadkrachtigheid) nu was te zien op het internet.
En ja:

Hoogervorst zei daarop dat hij de echte minister Hoogervorst was. "Sinds de invoering van het zorgstelsel word ik op straat herkend en ik hoop dat dit in de Kamer ook zo is", zo zei hij.

Het begin van een nieuwe carrière voor Elske? :)

foto's verrassingsactiviteit

2006-09-21T13:53:00.000+02:00

Dikke lol dus, zoals je kunt zien! Met dank aan t forum van de VGSN (of eigenlijk: het mailtje van Edwin, met de link voor de foto's). Voor een verslag: lees de post hieronder!

Verrassing!!!

2006-09-21T10:49:00.000+02:00

Woensdag 20-09-2006: een dag om niet meer te vergeten! (Voor VGSN'ers dan)
Zaten we lekker in het Goffertpark te integreren met eerstejaars (voetballen, frisbeeën, eten, drinken, kletsen), komt Ed langs. Even ons eraan herinneren dat vanavond de verrassingsactiviteit gaat plaatsvinden. Zorg allemaal dat je je fiets en mobiel in de buurt hebt, je schatboekje heb je ook nodig. Ga vooral met veel lui gezellig ergens zitten. We wisten dit eigenlijk allemaal al, maar nu het zo dichtbij komt hebben we er allemaal wel echt veel zin in. Er wordt volop gespeculeerd. Sommige mensen doen alsof ze alles al weten, maar ondertussen zie je ze met grote ogen om zich heenkijken. Wát gaat er gebeuren!?
De grote groep VGSN'ers deelt zich op. Een paar mensen hebben zin om een stuk te fietsen: ze gaan naar de Kluyf. Een grote groep mensen gaat naar de Club. Met een stuk of 14 mensen gaan we naar de Herberg (Verberg, al valt dat wel mee vanaf het Goffertpark!).
Op de Herberg gaan we lekker thee/biertje/roseetje drinken, toastjes eten, af en toe een sigaretje. Telkens wanneer een telefoon afgaat klopt ons hart een beetje sneller. Zal het Ed zijn? Dirk misschien? Komen ze eraan? Moeten wij ergens heen? Helaas is het een paar keer loos alarm. Schijnbaar rustig blijven we zitten, wachten op wat komen gaat.
Na een tijdje komen de mensen van de Kluyf bij ons. We weten: het gaat beginnen! Maar wat eigenlijk? Moeten wij ook ergens heen? Komt er een busje?
Dan ineens staat het huis op de kop: een stopcontact, een stopcontact! Oké... Die hebben ze wel. We zien het nu: een busje met muziekinstallatie, lampen, rookmachine. We vliegen naar buiten, een feestje in Hatert zien we wel zitten! De muziek gaat aan, de rookmachine werkt, de lampen staan aan, Dirk en Ed mooi opgedirkt (flauw, sorry) in glitterbloesjes. Ed neemt het woord, wij luisteren en doen wat ons het beste dunkt: dansen!! Wat een gezelligheid, wat een verrassing! De buren gluren door de ramen, horen we daar iets van een dreiging? Als het binnen vijf minuten niet is afgelopen de politie... Oh, maar we gaan zo alweer door hoor! Op naar de Club, met z'n allen op de fiets. Het busje zal dan na ons komen.
Op de Club weten de mensen niet wat ze overkomt; Roel wordt zenuwachtig (tja, wij wisten immers al wat er gaat gebeuren, hij weet nog niets...) en dan ineens zo'n huis nog voller met mensen. Nog even een biertje, nog even geduld. Overal hoor ik VAAS-uitspraken, maar helaas geen papier te vinden om ze op te schrijven. Nouja, de herinnering aan die sfeer moet dan maar genoeg zijn!
Na een lange tijd van wachten is het dan zover: het busje is op de Club! Dik feest in de tuin, buren naar buiten, iedereen heeft lol. Nergens de dreiging van politie gekomen. Jammer voor de politie: die zouden best een feestje kunnen gebruiken soms.
Na een tijdje feesten, dansen, op t busje klimmen en meer van zulke dingen vertelt Ed ons: we gaan naar VSM, de NSN'ers eens even laten zien dat wij een feestje kunnen bouwen! Misschien leren ze nog wat van ons. Bij VSM aangekomen blijkt helaas dat we niet buiten kunnen feesten met het busje. We willen geen problemen met de buren - het zou toch jammer zijn als we onze nieuwe SooSlocatie zouden verliezen. Met z'n allen naar binnen dan maar, 10 minuten feesten en integreren, om dan weer verder te gaan. De NSN'ers weten niet wat ze overkomt: ineens twee keer zo veel mensen binnen! En die mensen gaan staan dansen... Oké? Ja, oké: wij komen jullie eens leren wat een feestje is! Heel leuk, gezellig, toffe muziek en eens een biertje drinken. Een aantal VGSN'ers blijft langs de kant staan, de rest is op het podium te vinden of in de zaal, aan het kletsen met NSN'ers. Na een kwartiertje gaan we er weer vandoor. Op naar Hoogeveldt!!
Op Hoogeveldt aangekomen even een probleem: kunnen we langs de obstakels? Beschikken we over een verlengsnoer? Het lukt allemaal en het feest kan doorgaan! De 'Roel', 'Rick' en 'Elske' laten we maar een beetje achterwege. Nouja, de Rick en Roel kunnen wel, daar krijg je geen gekke situaties van. We hebben in ieder geval heel veel lol, Hoogeveldters kijken vanuit de keukens toe. In de toren kun je mooi zien dat er mensen bij het raampje staan; iedere verdieping heeft wel een paar nieuwsgierige mensen. Vanuit Rennys gang komen wat mensen naar buiten, van een paar andere gangen ook. We nodigen ze uit met ons mee een feestje te bouwen. De meeste niet-VGSN'ers kijken toe, maar ze zien er wel uit alsof ze zich vermaken.
Blijkbaar vonden niet alle Hoogeveldters dit grappig: de politie staat na een tijdje op de stoep. Jaja, we vertrekken zo. Nog éven dan. Na een half uur is het afgelopen en is de verrassing eraf. Een deel van de mensen gaat nog naar de Club, afterparty houden. De Hoogeveldters weten het wel: ik ben nu thuis, geen eind meer fietsen hoor! Een slokje wijn dan nog, een teugje Port.
Na het zingen van het verenigingslied kunnen we gerust gaan slapen. M'n logé en ik lopen naar de ingang die we moeten hebben. Helaas al die trappen ook nog op. Allemaal prima gelukt verder hoor :) Met 'Doe mij een toppertje, en een breezer-ananas. En doe er ook maar n dubble whisky bij!' in mijn hoofd ga ik lekker slapen.
De volgende ochtend word ik wakker, en je raadt het al: doe mij een toppertje! En een breezer-ananas, lalalalala lalalalala in m'n hoofd...
Voor nu is het even wachten op de foto's! Ik ben reuzebenieuwd. Zulke acties zijn echt tóf, dit mag vaker gebeuren!

Doe mij een toppertje, lalalala lalala

De zomer duurt voort

2006-08-17T08:43:00.000+02:00

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb gepost. Ik mag jullie wel weer eens op de hoogte houden dus :)
Ik zal jullie eens vertellen waar ik allemaal mee bezig ben. Ten eerste moet ik volgende week een vak afronden. Wanneer ik mijn verhalen heb afgeschreven, mijn boekverslagen gemaakt, mijn overige fictieverslagen af heb, zou het heel goed kunnen zijn dat ik mijn P heb gehaald. Dat wil zeggen: tot nu toe heb ik alle onderwijseenheden gehaald. Ik kan me niet voorstellen dat mijn taal en verbeelding-II, zoals de onderwijseenheid heet die ik nog niet af heb, een onvoldoende zal worden. Het gaat er nu alleen nog om dat ik het op tijd af heb. En dat zal wel moeten lukken, want zoals menigeen wel zal herkennen: werken onder tijdsdruk werkt het best. Voor mij althans.
Ik heb over twee weken dan een assessment (wat moet dat toch, Engelse termen bij de lerarenopleiding Nederlands!? Ik vraag het me af...). In dat gesprek, zoals ik het maar noem, moet ik aantonen dat ik leraar kán en wíl worden. Dat gesprek komt wel goed, daar ben ik niet zo bang voor; wat me meer zorgen baart is het digitaal portfolio dat ik daarvoor nog moet vullen! Allemaal stukjes posten waarin ik aantoon dat ik de verscheidene competenties onder de knie heb, op het niveau waar we geacht worden op te zitten. Vrij vertaald: mezelf aanprijzen. Och, we zien het wel! Daarbij komt dat het studieadvies dat we krijgen naar aanleiding van dat gesprek niet bindend is. Stel dat ze me niet willen houden op de opleiding (ik zou niet weten waarom dat dan zou zijn, maar oké, het hypothetische geval), dan kunnen ze me er niet afschoppen nu. Dat kan volgend jaar wel, dan zijn de studieadviezen n.a.v. het assessment wel bindend.
Zo, dat was genoeg over mijn studie. Over een paar weekjes begint het weer 'echt'. Nu eerst nog even zomer!
Ik zal eens vertellen waar ik me tegenwoordig nog meer mee bezig houd, het zal de meesten van jullie niet ontgaan zijn. Samen met Laura van NSN en Marleen van Ichthus vorm ik het nieuwe CSN-bestuur. Dit wil zeggen dat wij dit collegejaar een aantal activiteiten voor de drie christelijke studentenverenigingen in Nijmegen gaan organiseren. Over een poosje werkt, als het goed is, de website van csn weer (www.ru.nl/csn). Hier zullen we u op de hoogte kunnen houden over de activiteiten en wellicht andere bezigheden van CSN. De eerste activiteit die op het programma staat is de intropraise. Deze wordt donderdag 24 augustus gehouden in VSM. (Aanvang: 19:30). Wees allen welkom!
Voor nu houd ik het hierbij, ik ben namelijk officieel hard aan het verslagen schrijven. Studieontwijkend gedrag is mij niet vreemd... (Moet ik daar trots op zijn? Ik vrees van niet.)

Niagara Falls

2006-07-21T19:38:00.000+02:00

Afgelopen dinsdag ben ik met Anthon en Wilco-Pieter (mijn zwager en een vriend van hem) naar de Niagara Falls geweest. Vorig jaar ben ik daar al twee keer geweest, een keer in de herfst overdag, en een keer in de winter, 's avonds.
Ditmaal was het hoogzomer (een graad of dertig, vijfendertig). We gingen 's morgens op tijd weg, om tien uur waren we bij de Falls. Eerst een tijdje rondgelopen aan de Canadese kant, wat ijs gegeten, gefinancierd door W-P. We liepen rustig aan naar de rainbow bridge, een brug die Canada en Amerika met elkaar verbindt. Ondertussen veel foto's gemaakt, en Anthon was aan het filmen.
De Canadese waterval, met de maid of the mist

Links de Amerikaanse kant, rechts de Candese kant van de watervallen.

We kwamen rond een uur of half twaalf bij de brug aan. Een formulier invullen, (nee, ik heb nog nooit in de gevangenis gezeten. Nee, ik heb geen wapens bij me. Nee, ik wil geen drugs smokkelen). Vooruit, ik mocht het land in. Dat had ik nou niet verwacht. Een dagje rondlopen in de VS? Een visum voor drie maanden nodig. $ 6 a.u.b. Fijn. Goed, ik moet eerlijk zeggen: het was het wel waard!
Geweldig, hoe de watervallen er uitzien! Heerlijk, hoe je in het park rond kunt lopen! En de maid of the mist, een boot die je tot onder aan de watervallen brengt: ook geweldig!
Op een paadje naast de Amerikaanse kant van de Falls had ik net het idee dat het water uit de lucht kwam vallen. Ineens kon ik me voorstellen hoe het moet zijn geweest ten tijde van Noach en de ark.

Groot ontzag voor God, die zo'n mooie schepping heeft gemaakt. Ontzag voor het feit dat er zulke watervallen zijn, die niets verwoesten, maar wel allesverwoestend zijn. Dankbaar voor het feit dat ik daar rond kon lopen, genietend van het weer en de natuur, foto's makend, en gezellig praten met Anthon en Wilco-Pieter (ja, en hoe kan het ook anders: we kwamen Nederlanders tegen, waar we ook een tijd mee hebben staan praten).

Nog een foto om aan Noach te denken: de regenboog.

Heel mooi om het teken van God te zien, en de belofte dat er nooit meer een zondvloed zal komen, bij het zicht van zo'n hoeveelheid water.

Summer holidays

2006-07-14T18:37:00.000+02:00

Here I am, in Canada. It's really great to be back, to see my sis and her family, and of course to see my friends back. It's too bad that I'm only here for a month, so that actually means that in 1,5 week I'll be back in the Netherlands.

Goed, dat was het stukje Engelse inleiding. De rest wordt Nederlands, want ik heb zo'n idee dat er meer mensen uit Nederland op mijn blog kijken dan uit Canada.
Het weer is heel goed hier (ja, Nederland heeft mooi weer dit jaar, maar Canada kan er ook wat van!). Het lekkere is dat ik niet iedere dag druk ben met de toerist uithangen, want anderhalf - twee jaar geleden heb ik al zo veel van de omgeving gezien, dat er nu niet veel dingen zijn die ik per se wil zien. Natuurlijk gaan we vaak een dagje weg, wandelen, shoppen, zwemmen, maar er is ook tijd genoeg om rustig aan te doen.
Ik zal een paar foto's laten zien, voor de mensen die Canada graag willen zien, en om mensen te overtuigen dat Canada echt mooi is, en dat ik dus het recht heb er enthousiast over te zijn :)

Toronto aan de overkant van lake
Ontario

Racoon (wasbeer) in de tuin... Helaas, de andere foto's van dit beestje zijn tamelijk onscherp

Slangetje... Ik wilde hem oppakken, maar Rosalynn had liever dat ik dat niet deed ;)
Mn jongste neefjes en ik

Nou, dit zijn denk ik wel even genoeg foto's.
Op naar een watergevecht met m'n neefje :) Woehoeee

Weekend VGSN-tq en VGST

2006-06-12T12:12:00.000+02:00

Afgelopen weekend kwamen er 24 VGST'ers genieten van Nijmegen. Vrijdagavond kwamen ze aan, ieder werd naar zijn of haar gastadres gebracht, daar kregen ze een hapje te eten.
's Avonds om een uur of tien was er de wijnd-eet op het Keizer Karelplein. Het integreren kon beginnen. Zo zie je nog eens bekenden die je niet had verwacht, je ziet geen bekenden die je wel had verwacht, je drinkt er een rosétje bij, je maakt wat lol, en je gaat verlangen naar meer. Dus pak je je fiets, je tas, wat je ook maar mee hebt, en loopt naar VSM. Daar vind je veel mensen, om het Cowboys vs. Indians-feest mee te vieren.
Na een poosje wordt je op je rug getikt en moet je bij de ingang zitten. Klein beetje zuur, maar ook wel tof, want zo zie je nog eens wie er allemaal binnenkomen (en heb je het idee dat je macht hebt, met zo veel geld onder je neus!).
Om een uur of twaalf was iedereen wel aanwezig, en hadden we een ge-wel-dig feest. Zulke feesten moeten er meer zijn! Lekker wat drinken, sigaartje erbij, muziek en vooral veel mensen. Wel hard praten om verstaanbaar te zijn / hard meezingen met de muziek, dus hoe lang mijn stem het zou houden wist ik niet, maar dat was dan weer van later zorg.
Omdat ik net twee weken lang de gevolgen van een aanvaring van mijn hoofd met een deur van een keukenkastje had moeten zien te overwinnen, viel het nog te bezien wat wijn met me zou doen. En het deed niets verkeerds, geen minuut heb ik hoofdpijn gehad (nee, ook niet de volgende dag, of het kwam door de zon :))
Het feest ging lekker door, om 5 voor 5 stonden Rick, Sabine en ik buiten... en tot onze grote verbazing was het al heel erg licht. Dáár werden we dan weer niet vrolijk van.
Zaterdag om 11.59 was er ochtendgymnastiek, maar dat sloeg ik maar over. Om half 2 verzamelen, en een activiteit kiezen. Met zulk weer natuurlijk naar het Waalstrandje, daar hoefde ik niet lang over na te denken! Heerlijk was het, zonnen, beachballen in het water, zwemmen, nog meer zonnen en integreren met vgst'ers.
Na een paar uurtjes fietste ik naar Hoogeveldt, even snel onder de douche, andere kleren aan (wat een hitte), spullen voor het eten opzoeken, en met Eline naar de Club fietsen. Daar aangekomen kwamen we erachter dat we een paar dingen vergeten waren... uiteraard.
Met veel gestress, een niet nader te noemen persoon die behoorlijk liep te zeuren, veel mensen die in- en uitliepen en te weinig tijd, kwam er een maaltijd op tafel. We kregen 10 mensen over de vloer, en schotelden ze een voorgerecht voor. De maaltijd was overigens in WK-stijl. Het eten was dan ook oranje. Tomatensoep met stokbroodjes.
Een uurtje later kwamen er 10 andere mensen om het hoofdgerecht naar binnen te werken. Lasagne, oranje macaroni en wortelsalade. De mensen werden er stil van - was het omdat ze het niet te eten vonden, of waren ze onder de indruk van onze kookkunsten? Gelukkig bleek het dat laatste te zijn.
Na het eten films kijken. Gezelligheid, veel te veel mensen in de kamer, maar een geweldig goede sfeer. Daarmee kwamen we onze tweede avond samen wel door!
Om een uur of half drie besloten Sabine, Geerke en ik dat we Jurgen maar het best even 'thuis' konden brengen op de Bazalea.
Zondag naar de kerk, volle bak! Na kerktijd even koffiedrinken, om vervolgens naar het Kronenburger park te gaan. Heerlijk weer, lunch, frisbee, volleybal, voetbal en veel mensen: weer een geslaagde activiteit!

Rond drie uur met veel mensen naar Bazalea, voetbal kijken! Heel weinig zuurstof, een kelder, een paar tv's, een paar biertjes, een doelpunt van Arjen Robben in de 18e minuut: weer geslaagd!

Na de eerste helft met een paar mensen naar Derkelien gefietst, nog een stuk wedstrijd gezien, en daarna naar de kerk.
Na kerktijd eten op de Bazalea, rosétje erbij, frietje, frikandelletje, en zo heb je weer iets geslaagds. Afscheid nemen van een aantal mensen, voor het eerst praten met anderen: zo gaat dat... Na veel watergedoe, kletsen, biertje en nog meer kletsen naar Hoogeveldt om daar nog wat te drinken.
Geerke, Geert H., Peter en ik gaan nog even langs Geerke, even de hamster tam maken. Lukt maar half. Maarten vW belt waar we blijven. Jaja, we begrijpen dat we onmisbaar zijn, maar we komen er aan. Nog even langs mijn kamer, Vermouth halen, spullen dumpen, en naar het grasveld. Heel gezellig allemaal! Na een tijdje gaan er wat mensen weg. Op een gegeven moment zijn we nog met z'n vijven. Geerke, de twee vgst'ers, Renny en ik. We kletsen nog maar wat door, tot het moment is gekomen om afscheid te nemen van de laatst aanwezige vgst'ers. Het is 12 uur, een mooie tijd om naar huis te gaan. Even nog afspreken dat we dinsdag misschien wel met een stel vgsn'ers naar Enschede komen om een kastfeestje onveilig te maken.
Renny en ik besluiten dat het te warm is op onze kamers, en gaan lekker buiten slapen!
Het was een heerlijk weekend!!!

CANADA!!!

2006-05-15T22:40:00.000+02:00

Zo, dat moest er even uit. Canada. Ik weet dat ik van sommige niet nader te noemen mensen niet te vaak over Canada mag praten. Ik heb me de laatste tijd ingehouden, dus nu moeten jullie eraan geloven.
Vorige week donderdag, 11 mei, is in Canada bij mijn zwager en zus een kindje geboren. Joshua:

Omdat ik natuurlijk mijn neefje wel wil zien vóór hij kan lopen, praten, rennen, zingen etc ga ik er deze zomer heen.
Stiekem ga ik helemaal niet alleen daarom naar Canada. Ik vind het geweldig om Anthon en Annette, Esther, Judith, David en Nathan weer te zien. Mede als al mijn vrienden en hun familie. Ik kan niet wáchten tot ik erheen kan!
Gelukkig voor mij (en voor hun ;)) hoef ik nog maar 6 weken en een paar uur te wachten. Dinsdag 27 juni pak ik het vliegtuig richting Toronto. Woensdag 25 juli zal ik weer teruggaan naar Nederland. Vier weken Canada dus! En reken er maar op dat ik daarna weer helemaal verliefd ben op dat land! Het is maar dat jullie het weten... Kun je er rekening mee houden.
Natuurlijk is het niet alleen irritant als ik over Canada praat. Ook voor jullie is het interessant. Zeker wel. Ik zal genoeg foto's nemen daar, en laten zien waaróm het daar dan zo geweldig is. Al denk ik niet dat je het karakter van de mensen daar op de foto kunt zetten. Maar als je goed kijkt begrijp je me vast ;)

Ik zal ook nog eens over iets anders praten. M'n opleiding bijvoorbeeld. Het gaat allemaal voortreffelijk. Tot nu toe alles gehaald. Deze periode fictie. Dat is echt tof. Fictieles gegeven vorige week aan een brugklas vmbo. Heel leuk, de leerlingen waren helemaal enthousiast.
Zelf ook veel schrijven. Laat ik het eens uit proberen te leggen. We maken een schrijfdossier. In dat schrijfdossier komen (hoe verbazingwekkend...) allemaal verhalen. Voor een verhaal kun je een, twee of drie sterren krijgen. Dat wil zeggen: het is een opdracht voor een, twee of meer kantjes getypt werk. Afgelopen vrijdag moesten we 12 sterren inleveren. We krijgen de les van een student-assistent, een vierdejaars. Zij schrijft commentaar bij ons werk, en vervolgens gaan we verbeteringen aanbrengen.
De bedoeling is niet per se dat we literaire verhalen schrijven. Het is begrijpelijk dat we zulk hoog niveau niet halen (of misschien een aantal van ons toch?). De bedoeling is wel dat we aan het eind van de cursus beter zijn gaan schrijven. Ook wordt er gekeken of we onze verhalen reviseren aan de hand van het commentaar dat we gekregen hebben (gaat lastig als je alleen maar te horen krijgt dat je verhalen leuk/spannend zijn trouwens. Gelukkig heb ik lieve mensen om me heen die ik vaak genoeg bestook met concepten van een verhaal, waar ze slechte punten uit mogen halen, fouten aangeven, goede ideeën spuien en dergelijke).

Anyways, dat was wel weer even genoeg geklets van mijn kant. Nu nog van jullie :)
Wanneer ik weer iets boeiends te melden heb horen jullie het!

Doorbreek de stilte :)

2006-04-01T22:43:00.000+02:00

Ha mensen, het is alweer een tijdje geleden dat ik een stukje schreef voor mijn weblog.
Bij deze een update. Ik heb misschien helemaal niet zo veel te vertellen op het moment, maar bekijk het zo: dan hoef je ook niet zo veel te lezen.
Een paar weken geleden was er de dies natalis van de VGSN-TQ. Uiteraard was ik daar van de partij, en het was een mooi feest. Leuk om de verjaardag van je studentenvereniging te kunnen vieren met z'n allen (oke, niet echt met z'n allen, maar ondanks de afwezigheid van een flink aantal van ons was het een geslaagd feest). Iedereen was mooi gekleed, op het station werden we door menig mensenoog (en hondenoog / -bek) bekeken c.q. besnuffeld. Het was leuk te zien hoe iedereen z'n best had gedaan er mooi uit te zien voor deze avond.
Eenmaal op de locatie aangekomen konden we genieten van een welkomstdrankje en we konden in de rij gaan staan om foto's te laten maken. Hierna gingen we aan tafel, en blije ik, had, zoals de meeste mensen toen pas konden beseffen, de tafelpreses aan de haak geslagen voor deze avond. Ik wist dat natuurlijk al, maar had het geheim kunnen houden.
De maaltijd was gezellig, de speeches leuk om aan te horen. Het thesauricia drinken uiteraard erg gezellig (lang leve port :)), cabaret was leuk, kortom: de dies op locatie was geslaagd!
Nadat het officiële gedeelte van de dies was afgelopen, gingen we in de bussen terug naar Nijmegen, waar we een flinke afterdiesparty hielden. Geweldig gezellig was het!
Hopelijk komen er snel nog wat meer foto's vrij, VAAS had de primeur. (Voor de leken onder u: VAAS is het verenigingsblad van de VGSN-TQ).
Ik hou me uiteraard ook met andere dingen bezig dan het studentenleven in de stad. Ook op de hogeschool ben ik vaak te vinden. Colleges volgen, stage, het kan niet op. Komende week hebben we tentamens, dus het wordt vast een stressweekje. Ik heb er nu nog geen last van, misschien moet ik eens flink op mijn muil gaan. Allicht overschat ik mezelf als ik denk dat die tentamens allemaal wel goedkomen. En die dossiers, ach ja, uitstel voor een van de drie dossiers, dus daar hoef ik me ook nog niet druk om te maken. Het is in ieder geval een stuk minder hectisch dan de vorige periode, en dat is ook allemaal goedgekomen. Hierbij moet ik wel zeggen dat ik onder druk het best presteer. Denk maar terug aan mijn vwo-tijd. Pas wanneer ik bijna bleef zitten of dreigde te zakken, ging het goed. Leve het precies-op-tijd-alles-voor-elkaar-krijg-principe!

Voor nu mensen, tabee!!

NEC - Heracles

2006-03-12T14:56:00.000+01:00

Gisteravond was het zover: de eerste keer dat ik een voetbalwedstrijd in een stadion ging bekijken.
Ik was al weleens in een voetbalstadion geweest - bij het feest voor Willem-Alexander en Maxima, de dag voor ze gingen trouwen, in de ArenA, in het Goffertstadion, met de vlaggenparade voor de Nijmeegse Vierdaagse.
Ook was ik al vaak genoeg bij voetbalwedstrijden geweest. Ontelbaar keren heb ik mijn broer aangemoedigd, toen hij in Kampen bij Go Ahead voetbalde. Vooral toen hij in B1 en A1 zat. Maar dat is anders. Daar was, als ze al op het hoofdveld moesten spelen, maar één tribune. Daar stond ik meestal langs de kant, mijn broer toe te schreeuwen. Of ik ging rondjes rennen om het veld heen, dat betekende een stuk of drie vliegen in een klap. Ik kon het spel van verscheidene kanten bekijken (of ik het daarom deed laat ik in het midden). Ik kon zelf wat beweging krijgen, en hoefde niet alleen jaloers naar die grote jongens op het veld te kijken. En ik kon complimentjes innen. Veel mensen vonden het blijkbaar leuk, zo'n klein enthousiast meisje dat af en toe bleef staan om te schreeuwen, en verder doorging met rondjes sjouwen.
Om weer terug te komen op het voetbal, ik heb ook eens een wedstrijd gezien tussen Heerenveen en RC Genk. Ze speelden - om wat voor reden dan ook - in Kampen, op een veld van DOS Kampen. Daar zag ik dus wel wat (sub) toppers, maar niet in een stadion.
Gisteren kwam hier verandering in. Om half acht vertrokken we (lees: Theo, Maarten M, Marloes en ik) van de Bazalea, richting de Goffert. Alwaar we onze fietsen tegen een boom stalden, de kaarten tevoorschijn haalden, en het stadion in druppelden.
Proef de sfeer... Een stel enthousiaste NEC-supporters, tegenover pakweg vijftig Heracles-aanhangers. Zozo, die pakken flink uit!
Na een tijdje sfeerproeven kwamen de spelers het veld op. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alle namen meer ken, maar wat doet het er ook toe. Ik zal vaker naar een wedstrijd gaan, zodat ik ze vanzelf ken. Het spel was nog niet begonnen, of Romano Denneboom maakte de 1-0. Dat was nog eens een leuk begin. NEC had al een tijd geen wedstrijd meer gewonnen. Zelfs het doelpunten maken was de afgelopen tijd niet meer gelukt. Des te blijer waren we met dit doelpunt, al in de vierde minuut.
Eerlijk gezegd was de rest van de wedstrijd niet zo spectaculair. Edgar Barreto presteerde het voor open doel naast te schieten, een tijdje daarvoor schoot hij al hard over. De volgende keer krijgt hij er vast wel een in. Is te hopen voor hem, want ik kan me zo voorstellen dat dit tamelijk frustrerend is.
In de tweede helft was het David Jones die een doelpunt maakte. Nadat Denneboom een aantal keren zichzelf vastliep, was hij zo slim de bal af te staan. Met positief gevolg. De 2-0 stond op het scorebord. Deze score zou tot het eind zo blijven. In de extra tijd had Heracles nog wel een kansje, maar die benutten ze niet. NEC kan met een blij gezicht terugkijken op de uitslag, en zo ook wij. Een grappig potje voetbal, en ik ben een leuke ervaring rijker. Dit zullen we vaker moeten doen!
Na de wedstrijd fietsen we terug naar de bazalea, waar we onder het genot van een biertje nog eens wat samenvattingen van wedstrijden gingen kijken. Een beetje jammer dat Hans (Anders) ons de uitslagen al had gegeven tijdens de wedstrijd NEC - Heracles. Grappig, maar een tikkeltje saai ook, om NEC - Heracles nog eens te zien voorbijkomen. Het werd ons wel duidelijk dat de verslaggever een ietwat andere wedstrijd heeft gezien dan wij, maar ach, wat maakt het uit. In de kelder van de bazalea was het wat warmer dan buiten, en we konden lekker hangen en wat drinken, dus ik vond alles best.

overal met Elske

2006-03-06T20:22:00.000+01:00

Ha iedereen die dit leest!
Naar voorbeeld van mijn zus, (oke, en anderen) heb ook ik nu een blog.
Niet dat ik altijd even veel te vertellen heb waarschijnlijk, maar het is soms ook best lekker wat slap voor je uit te ouwehoeren en aangezien er niet altijd iemand in de buurt is om reallife tegenaan te praten is dit een goede oplossing. Leuke vorm van SOG (studieontwijkend gedrag) ook. Daar hou ik wel van. Misschien is SOG nieteens het goede woord - zoveel heb ik op het moment niet te studeren. Dat komt pas over vier weken weer, wanneer ik midden in de tentamens zit. Waarschijnlijk zal het dan met het studeren ook nog wel meevallen, vooral de dossiers die we moeten inleveren nemen veel tijd in beslag. Het is voor mij geen optie daar alvast mee te beginnen - onder tijdsdruk werken gaat me beter af :)
Voor degenen die het even niet meer wisten: de studie waar het hier om gaat is de tweedegraads lerarenopleiding Nederlands aan de HAN. Dat wil zeggen dat ik in Nijmegen studeer, en daar ook woon. Voor zover ik niet met studeren bezig ben, is er altijd de VGSN-TQ, waar ik lid van ben en het prima naar m'n zin heb. Kijk ook eens op www.vgsn.nl
Afgelopen vrijdag was er een feestje op de bazalea (kijk ook op www.bazalea.nl). Aangezien het thema 'alles op de kop' was, had ik een deel van mijn kleren op de kop aangetrokken. Zie hieronder het resultaat... Het feestje was tof, al hadden er wat meer mensen mogen zijn...

Nou mensen, voor nu houd ik het hierbij, talk to you guys later!
Vergeet vooral niet een comment te plaatsen, feedback is tof (ehm... dat denk ik tenminste :))