Over Canadees wonen, familiereünies en fossielen

‘So are you looking for a basement apartment yet?’ ‘Wouldn’t it be cool if you’d live here too?’ Een aantal voorbeelden van vragen die me de laatste tijd om de oren vliegen. Studeren, blabla Nederlandse, blabla niet alleen emigreren, blabla m’n huis en vrienden. De antwoorden die ze dan krijgen. Of die erg overtuigend overkomen weet ik niet, want weet je: het ís hier echt goed leven en ik zie mezelf hier best zitten. Zelfs alleen. Nou ja, dan het liefst wel mét appartement en mét een rijbewijs en mét werk. Of een studie. Liefst een afgesloten studie, maar wat moet je in vredesnaam in Canada met een opleiding Nederlandse literatuur?
Ingeschreven voor komend jaar. Studieschuld, drieduizend keer zo groot als je zomaar stopt. Veel familie en vrienden die in Nederland wonen, een toekomst die zo onzeker is als de pest, en toch blijft het een aantrekkelijk idee. Ik zie mezelf wel ploegen om rond te komen in ‘n groene omgeving in BC.
Hoe het ook zij: ik droom nog eens lekker verder over een eigen appartement in een Canadese setting met wie-weet-wat voor geweldig werk (of iets minder geweldig, als het maar betaalt) en een vierkant bakje met vier wielen eronder.
Ondertussen geniet ik verder van de krap 2 maanden die ik nog te gaan heb hier. Vrijdag komen Bert en Tonia aan vanuit Tasmanië, een klein tijdje later komt Mirjam met een vriendin en tussendoor ben ik op fossielenjacht geweest en ga ik een kanotocht maken met vrienden.
Fossielen zijn trouwens minder stoffig dan je denkt. Hoewel mijn kleren en mijn lichaam witgelig waren en mijn haar onder het zand zat, was afgelopen zaterdag geniaal. Met z’n 6’en (waarvan ik maar 2 lui kende, oké en mezelf) reden we in een van richting Princeton, zo’n 2,5 uur rijden. Prachtige rit en dolle pret, een kaartspel dat niet klopte en een paar hell’s angels die niet zo blij waren dat wij linksaf sloegen (knipperlicht deed het toch echt wel), maar we kwamen aan onderaan een rots waar we op fossielenjacht gingen. De meesten van ons keken een beetje vreemd naar de rotsen voor ons. Gingen we daar echt fossielen vinden? Het antwoord bleek al snel ‘ja’ te zijn. Binnen een minuut had bijna iedereen wel een blaadje gevonden. En na een aantal minuten had ik het topstuk van de dag (voor mezelf althans, maar de rest vond het ook het mooiste stukje fossiel) gevonden. Een bug – wat het precies is weet ik niet, ze zijn vast uitgestorven ;) Het lijkt op een mug, maar het lijfje is iets dikker. Een heel gaaf – in beide zinnen van het woord – stukje steen, zie op een van de foto’s onderaan het bericht. Omdat we dan toch bezig waren speelden we de rest van de dag toeristje. Treintunnels bij Coquihalla - ja de Native namen zijn ontuitspreekbaar -, Bridal Falls, Mount Thom met prachtig uitzicht over Chilliwack.
Komende zaterdag gaan we (deels dezelfde groep als afgelopen zaterdag) kanoën en op een eilandje naar een waterval klimmen. Lijkt me heerlijk, lekker op het water – daar komen mijn marinegevoelens weer opzetten – en lol maken met z’n 10’en. Bert en Tonia zullen dan even zonder mij moeten doen, maar het zal hier sowieso al wel druk genoeg zijn!

Meer foto's op http://picasaweb.google.com/ElskeDorgelo/Canada6# ook van onder andere een dagje aan het strand met Annette, Joshua en Timothy.

O ja: tuinieren is gaaf! We eten al meer dan 3 weken sla en radijsjes uit eigen tuin en al 2 weken peultjes! Ook Swiss chard - soort andijvie - hebben we al gegeten, de maïs komt al tot halverwege mijn bovenlijf en de boontjes mogen er ook zijn. En de aardappels; man, die groeien als kool. Kortom: het gaat goed met de moestuin die Annette en ik eigenhandig hebben aangelegd en we hoeven bijna nooit meer naar de groenteboer. Ideaal!